توبه مىكند ، بار ديگر هم خداوند تعالى با قبول كردن توبه بنده و آمرزش گناهان به او مراجعه مىنمايد . كلام الهى است :
؛
وَ عَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَ ضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَ ظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
« 1 » بر آن سه هم كه باقى ماندند تا وقتى كه زمين با آن همه وسعتش برايشان تنگ آمد و جان هايشان هم در كالبدهاشان نگنجيد و چنين گمان كردند كه هيچ پناه گاهى نيست تا از خدا به او پناه ببرند مگر خود او ، آن گاه خداوند به جانب آنان روكرد تا آنها توبه كنند ، چرا كه خداوند است كه بسيار توبه پذير مهربان است .
بيشتر از صد آيه وجود دارد كه از آنها چنين به دست مىآيد كه خداوند تواب است و توبه كاران را دوست مىدارد - و بعيد نيست كه منظور از تواب ، كثرت توبه حضرت حق باشد به واسطه كثرت گناهان بندگان - چرا كه خداوند تعالى هر كس را كه توبه كند و گناه نمايد ، باز هم توبه كند وباز گناه نمايد ، و باز توبه كند و باز گناه نمايد دوست مىدارد . خداوند همه گناهان را مىآمرزد اگر چه گناهِ شخص ، بزرگترين گناه كبيره هم باشد ؛ حتى اگر گناهان فراوانى هم داشته باشد باز او را مىآمرزد . و حتى يأس از رحمت خدا را « كفر » دانسته است . كلام الهى است :
؛
قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
« 2 » بگو اى بندگان من كه نسبت به خودتان زياده روى كرده ايد از رحمت خدا نااميد نشويد كه خدا همه گناهها را مىبخشد ، چرا كه او بسيار آمرزش گر مهربان است .
هامش
( 1 ) . توبه ، آيه 118 .
( 2 ) . زمر ، آيه 53 .