« يا من اسمه دواء » ؛ اسماء حسناى الهى و « و ذكره شفاء » ؛ قرآن شريف - در صورتى كه منظور از ذكر ، قرآن بوده باشد - و نيز محمد و آلش كه اين توسل دوبار تكرار شده است .
آداب دعا هم در اين جملات رعايت شده است كه اين آداب چنان كه در اوايل بحثهاى گذشته گفته شد اين هاست :
تحميد ، تمجيد ، يقين به استجابت دعا ، حسن ظن به خدا ، اقرار به فقر و مستمندى و گناه خود ، التجا و پناه بردن به درگاه الهى ، انقطاع الى الله ، علم به اين كه فقير محض است و عناى محض ، خداست ، علم به اين كه هيچ چيزى نمىتواند مانع عطاى الهى شود ، اين كه خدا از فقر و حاجت او آگاه است و توسل به اهل بيت ( ع ) . .
مىبينيم كه اميرالمؤمنين على ( ع ) همه اين آداب را رعايت كرده است . بنابراين ، كلام در نهايت ايجاز ، فصاحت و بلاغت است .
آفاق نيايش (تفسير دعاى كميل) (فارسى) — صفحة 469
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٤٦٩