شفاى الهى
از كلام حضرت كه فرمودند : « يا من اسمه دواء و ذكره شفاء » چنين بر مىآيد كه اسم خداوند تعالى دواست و ياد او شفابخش است و ظاهرا منظور حضرت از جمله اول اين بوده است كه اسم خداوند موجب پيش گيرى از هر بيمارى و مرض است و منظور او از جمله دوم ، اين است كه اسم خداوند بر طرف كننده هر بيمارى و مرض است . پس موضوع جمله اول ، منع و پيش گيرى است و موضوع جمله دوم ، رفع و بهبودى بخشيدن . البته اين مسئله كه اسم خداوند داروى هر مرض و شفابخش هر بيمارى و بر طرف كننده آنهاست چند وجه دارد :
اول : آن كه اسم محبوب براى عاشق لذيذترين لذتهاست و مانع از هر غمى و بر طرف كننده هر ترس و اندوهى است . بلكه مىتوان گفت كه جز اسم و ياد او غذايى ندارد و همه دنيا را به اسم او مىفروشد . كلام الهى است :
؛
قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا
« 1 » هر كس كه تزكيه نمود و اسم پروردگارش را ياد كرد و نماز گزارد رستگار شد ؛ حتى به زندگى دنيا پشت پا مىزنند .
كه به خاطر ارج نهادن به ايشان ، كلام غايب را به مخاطب تبديل فرموده است و « ايثار به معناى تفضّل و دهش » است كه در اينجا منظور : « پشت پا زدن به دنيا » بوده است . كلام الهى است :
؛
الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَاماً وَ قُعُوداً وَ عَلَى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
« 2 » كسانى كه نشسته و ايستاده و به پهلو - در همه حال - ياد خدا مىكنند و در آفرينش
هامش
( 1 ) . اعلى ، آيات 14 - 16 .
( 2 ) . آل عمران ، آيه 191 .