« وَ عِزَّتِكَ لَقَدْ احْبَبْتُكَ مَحَبَّةً اسْتَقَرَّتْ فى قَلْبى حَلاوَتُها وَ آنَسَتْ نَفْسى بِبِشارَتِها ؛ « 1 »
به عزت و سرافرازى ات قسم كه من چنان دوستت دارم كه شيرينى اش در دلم جا گرفته و جانم با بشارت آن مأنوس گشته است . »
و نشانه آن نيز لذت خلوت با اوست ، و شايد در آيه زير هم اشاره به آن باشد كه فرموده است :
. ؛
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَاداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبّاً لِلَّهِ وَ لَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً وَ أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ
« 2 » اما آن هايى كه ايمان آوردند محبتشان نسبت به خدا شديدتر است .
و در احاديث قدسى است كه
: « كَذَبَ مَنْ زَعَمَ انَّهُ يُحِبُّنى فَاذا جَنَّهُ اللَّيْلُ نامَ عَنّى أَلَيْسَ كُلُّ مُحِبٌّ يُحِبّ خَلْوَةَ حَبيبِه ؟ ؛ « 3 »
كسى كه ادعا مىكند مرا دوست مىدارد و شب كه او را فرو مىپوشد مرا فراموش مىكند و مىخوابد ، دروغ مىگويد . مگر نه آن كه هر دل داده اى دوست دارد با دل دار خود خلوت كند ؟ »
و چه خوش گفته است شاعر :
عَجَبا لِلْمُحِبِّ كَيْفَ يَنام * انَّمَا النَّومَ عَلَى الْمُحِبِّ حرام « 4 »
در شگفتم ز عاشق ار خوابد * عشق خواب از دو چشم واتابد
عشق ، همان طورى كه گياهى بر تنه درخت مىپيچد و آن را در آغوش مىكشد ، پس عاشق هم كسى است كه محبت ، پيرامون قلبش را فرا گرفته باشد و او را از خواب
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 91 ، ص 169 ، ( باب 32 ، ادعيه المناجاة ) ، ح 22 ؛ ذيل المناجاةُ الانجيليَّةُ لِمُولا على بن الحسين ( ع ) .
( 2 ) . بقره ، آيه 165 .
( 3 ) . بحارالانوار ، ج 67 ، ص 14 ، ( باب 43 ، حب الله تعالى ) ، ح 2 .
( 4 ) . ر . ك : بحارالانوار ، ج 67 ، ص 159 ، ( باب 52 ، اليقين و الصبر على الشدائد ) در توضيح حديث 17 ، اشارهاى به مصرع اول اين بيت داشته است .