بعيد نيست كه منظور خداوند تعالى از اين كه فرموده كسى نمىداند چه چشم روشنى هايى براى آنها ذخيره شده است ، لذت خود را به پاى مولا افكندن باشد ، به واسطه مناجات شبانه و اين كار از مصاديق آن است . لذا معناى كلام حضرت تجربى است و مصداقى است بر اين آيه كه فرموده است : ؛
أَ فَمَنْ كَانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كَانَ فَاسِقاً لَا يَسْتَوُونَ
« 1 » بنابراين حضرت تصديق مىكند كه مؤمن و فاسق در بهره بردن از اين نوع لذت يكسان نيستند . اين همان لذتى است كه مريم راضى شد به واسطه آن از بهشت و نعمت هاى آن دوباره به اين دنيا بازگردد . اين همان لذتى است كه مرگ و قتل و سوز زخم ها برايش مفهوم نيست چنان كه از امام حسين ( ع ) نقل شده است كه در هنگام قتل مشغول مناجات بود و شادمانى از سر و رويش مىباريد :
به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست * به ارادت « 2 » بخورم زهر كه شاهد ساقىست
؛ عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست * به ارادت بكشم درد كه درمان هم از اوست « 3 »
لذا چنين كسى زنده فناناپذير است :
؛
وَ لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
« 4 »
البته نپنداريد كه شهيدان راه خدا مردند بلكه زنده به حيات ابدى شدند و در نزد خدا متنعم خواهند بود .
هامش
( 1 ) . سجده ، آيه 18 .
( 2 ) . اصل نسخه : به حلاوت .
( 3 ) . سعدى ، مواعظ ، غزليات ، شماره 10 .
( 4 ) . آل عمران ، آيه 169 .