بخش چهاردهم
يا رَبِّ ارْحَمْ ضَعْفَ بَدَنى ، وَ رِقَّةَ جِلْدى ، وَ دِقَّةَ عَظْمى ، يا مَنْ بَدَءَ خَلْقى وَ ذِكْرى ، وَ تَرْبِيَتى وَ بِرِّى وَ تَغْذِيَتى ، هَبْنى لِابْتداءِ كَرَمِكَ ، وَ سالِفِ بِرِّكَ بى . يا الهى وَ سَيِّدى وَ رَبّى . اتُراكَ مُعَذِّبى بِنارِكَ بَعْدَ تَوْحيدِكَ وَ بَعْدَ مَا انْطَوى عَلَيْهِ قَلْبى مِنْ مَعْرَفَتِكَ وَ لَهِجَ بِه لِسانى مِنْ ذِكْرِكَ وَاعْتَقَدَهُ ضَميرى مِنْ حُبِّكَ وَ بَعْدَ صِدْقِ اعْترافى وَ دُعائى خاضِعا لِرُبُوبِيَّتِكَ . هَيْهات . انْتَ اكْرَمُ مِنْ انْ تُضَيِّعَ مَنْ رَبَّيْتَهُ اوْ تُبَعِّدَ مَنْ ادْنَيْتَهُ اوْ تُشَرِّدَ مَنْ آَوَيْتَهُ اوْ تُسَلِّمَ الَى الْبَلاء مَنْ كَفَيْتَهُ وَ رَحِمْتَه ؛
اى پروردگار من ! به بدن ناتوانم ، نازكى پوست و باريكى استخوانم رحم كن . اى كسى كه مرا خلق كردى و مرا به حساب آوردى و مرا تربيت نمودى و به من احسان كردى و به من غذا دادى . اكنون مرا به حق آن كرم ها و خوبى هاى گذشته و احسانى كه به من نمودى ببخش . اى معبود و اى سيد و پروردگار من ! آيا به خود مىبينى كه مرا به آتشت عذاب كنى . پس از آن كه تو را به وحدانيت قبول نموده ام . و پس از آن كه دلم پر است از معرفتت و زبانم به يادت گويا و محبتت در باطنم رسوخ نموده است ؟
آيا پس از آن كه با صداقت اعتراف دارم به گناهانم و با صداقت مىخوانم تو را در حالى كه خاضعم در مقابل ربوبيتت ، باز هم مرا عذاب مىكنى ؟ دور است از تو . تو كريم تر از آنى كه پرورده خود را از بين ببرى . تو كريم تر از آنى كه كسى را كه پذيرفته اى دور كنى . تو كريم تر از آنى كه كسى را كه جاى داده اى فرارى دهى . تو كريم تر از آنى كه كسى را كه همه چيزش را به عهده گرفته اى و به او رحم نموده اى تسليم بلا و عذاب دردناكت كنى .