كه هيچ كار بزرگ يا كوچكى را از قلم نينداخته و همه را ثبت كرده است . هر كارى را كه كرده باشند حاضر و آماده خواهند ديد . پروردگار تو هم به كسى ستم نمىكند .
- ؛
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ
« 1 » آن گاه هر كس كه يك ذره كار خيركرده باشد پاداش آن را خواهد ديد ، هر كسى هم كه به سنگينى يك ذره شرى مرتكب شده باشد جزاى آن را خواهد ديد .
سعدى هم در بعضى از اشعارش اشكال فوق را به اين صورت رد كرده است :
خرما نتوان خورد از اين خار كه كشتيم * بر حرف معاصى خط عذرى نكشيديم
پيرى و جوانى پىهم چون شب و روزند * ما را عجب ار پشت و پناهى بود آن روز
گر خواجه شفاعت نكند روز قيامت * ؛ ديبا نتوان كردن از اين پشم كه رشتيم
پهلوى كبائر حسناتى ننوشتيم * ما شب شد و روز آمد و بيدار نگشتيم
كامروز كسى را نه پناهيم و نه پشتيم * شايد كه ز مشاطه نرنجيم كه زشتيم « 2 »
هامش
( 1 ) . زلزال ، آيه 7 و 8 .
( 2 ) . سعدى ، مواعظ ، غزليات ، شماره 42 .