و در آيه : ؛
وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ كَلَّا لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ
« 1 » واى بر هر طعنه زن عيب جويى ، كه مال جمع مىكند و آنها را پى در پى مىشمارد . گمان مىكند كه مالش به او جاودانگى خواهد بخشيد در حالى كه اين طور نيست . او را در آتش دامن گير فرو خواهد افكند .
لذا در اين جا پشت گرمى و اطمينان به مال دنيا مذموم شمرده شده است نه اصل آن .
البته نظير اين مطالب در آيات و روايات بيش از هزار نمونه دارد . خلاصه آن كه اگر دنيا در جهت خداوند متعال به كار گرفته شود از فضايل است و اگر در جهت شيطان باشد از رذايل .
امام صادق ( ع ) در همين رابطه فرمودند :
« فى مناجاة مُوسى ( ع ) يا مُوسى انَّ الدُّنْيا دارُ عُقُوبَةٍ . . . وَ جَعَلْتُها مَلْعَونَة وَ مَلْعُونٌ ما فيها الّا ما كانَ لى . . . ؛ « 2 »
خداوند تعالى به موسى فرمود : اى موسى ! من دنيا را سراى عقوبت قرار دادم . . . و آن را و
هر چه را كه در آن است نفرين كردم مگر آن چه را كه براى من باشد . »
10 . دوست بد ، عامل مؤثر در فريب انسان دوست بد است ، به خصوص اگر عالم هم باشد . لذا بايد به طور جدى از آن پرهيز شود . چرا كه خداوند تعالى فرموده است :
هامش
( 1 ) . همزه ، آيه 1 - 4 .
( 2 ) . كافى ، ج 2 ، ص 317 ، ( باب حب الدنيا و الحرص . . . ) ، ح 9 .