فَوَيْلٌ لِلْمُصَلّينَ ، الَّذينَ هُمْ عَنْ صلوتِهِمْ ساهُونَ ، الَّذينَ هُمْ يُراؤُونَ ، وَ يَمْنَعُونَ الماعُونَ « 1 » واى به كسى كه در وقت نماز غافل از نماز است ! مؤذن مىگويد : الله اكبر . اين خواب است يا مشغول غذا خوردن است . بعد مىفرمايد : واى به آدم متظاهر و رياكار ! در آخر كار مىفرمايد : واى به آن كسى كه مىتواند حاجت مردم را برآورد اما چنين نكند ! بايد اين آيه سرمشق زندگيمان باشد . زهرا سرمشق ما باشد ، زهراى مرضيه كه آن بخشش را به فقير كرد در وقتى كه هيچ نداشت و كارش در حد اعلاى ايثار و گذشت و فداكارى بود . قانون مواسات در خانه زهرا ، هميشه پياده مىشد . فدك از نظر استفاده به ظاهر خيلى بالا بود ، تمامش را به فقرا و ضعفا و براى تقويت اسلام خرج مىكرد .
ما از سنى و شيعه در تاريخ سخنى نداريم كه درآمد فدك را صرف رفاه بچههايش كرده باشد . آن وقتى كه تمكن نداشت ، سورهء هَلْ اتى دربارهاش نازل شد . آن موقع ، وضع زهرا بد بود . وضع اميرالمؤمنين ، وضع پيغمبر و ديگر مسلمانها از نظر اقتصادى خيلى بد بود . همان وقت زهراى مرضيه روزه بود . روزهء نذرى هم بود . چند گرده نان تهيه كرده بود براى خودش و شوهرش و بچههايش . مهمان هم داشت و آن غذا براى پيغمبراكرم هم بود . موقع افطار فقيرى آمد كه زهرا تمام نان را به او دادند .
يك مقدار از جو آسيا شده به دست مباركش را آوردند و چند قرص نان تهيه كردند براى افطار بعد . اسيرى آمد . كه اين بار هم تمام نان را دادند ؛ زهرا سهم خود را داد ؛ بچهها سهم خود را دادند ؛ پيغمبر سهم خود را داد ؛ اميرالمؤمنين همچنين كرد .
باز هم زهراى مرضيه دست به كار شدند . آدم روزهدار خسته است . كسى كه
هامش
( 1 ) - ماعون / 4 - 7 .