قانون مساوات ، يعنى قانون برادرى . در حالى كه مردم به قول قرآن شريف از نظر درآمد ، با هم تفاوت دارند و از نظر استعداد و امكانات همه مردم يكسان نيستند و خيلى با هم تفاوت دارند . به قول پيغمبراكرم ( ص ) كه مىفرمايد :
الْناسُ مَعادِنُ كَمَعادِنِ الذَّهَبِ وَ الفِضَّةِ
هر كسى استعدادى و ذوقى و شوقى دارد . خواه ناخواه از نظر درآمد ، امكانات مالى و موقعيت اجتماعى ، با هم تفاوت پيدا مىكنند . كسى لياقت دارد و رهبر مىشود . كسى لياقت دارد كه رهبرى يك اداره را داشته باشد . كسى هم به اندازهء اينكه بتواند جاروكشى كند ، استعداد دارد . به هر كسى به اندازهء استعدادش بايد پست بدهند . از همين جهت هم در اسلام و در جمهورى اسلامى ، كسى كه لياقت پستى را ندارد ، اگر آن پست را قبول كند ، برايش حرام است وقتى مىتواند آن پست را قبول كند كه در او لياقت ادارهء آن پست وجود داشته باشد . بنابراين مردم از نظر رياست ، شهرت ، امكانات مالى ، و قلم با هم متفاوتند . وقتى استعدادها با هم متفاوت شد ، اسلام قانون وضع كرده و مىگويد تفاوت را مىپذيرم ؛ اما بايد خودگرايى در اسلام نباشد . آن كه شهرت دارد ، به اندازهء شهرتش وظيفهاى سنگين دارد . آن كسى كه تمكن مالى دارد ، به اندازهء مالش مسئوليت سنگينى در اداره كردن فقرا و ضعفا و بيچارهها دارد . حتى آن كه قلم دارد و علم دارد و مىتواند با قلمش و با قدمش كار كند ، بايد خودگرا نباشد . بايد به اندازهء امكانش به خلق خدا خدمت كند . به اين مىگويند قانون
مواسات . قانون مواسات از مهمترين واجبات است و خيلى ثواب دارد . اما اگر كسى مسئوليتش را ايفا نكند ، گناه بزرگى كرده است . ما متأسفانه از اين ثوابها ، و گناهها يا غفلت داريم و يا نمىدانيم . مرحوم كلينى ( رحمة الله عليه ) بيش از صد روايت در جلد دوم اصول كافى راجع به قانون
اخلاق و خودسازى در مكتب قرآن و اهل بيت (ع) (فارسى) — صفحة 78
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٧٨