لِيُنْفِقْ ذُوسَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمّا اتاهُ اللهُ
« 1 » يعنى آن كه مىتواند به اندازهء توانگريش ؛ كسى هم كه نمىتواند ، بايد به اندازهء وسعش انفاق كند . اگر غذاى افطاردارى و مىتوانى يك مقدارش را بدهى به كسى كه غذا ندارد ، بايد بدهى .
وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيهِ رِزْقُهْ ، يعنى فقير و بينوا هم بايد انفاق كند . وظيفهء ما سنگين است . اما ما عدم انجام وظيفهء خودمان را سعى داريم توجيه كنيم . براى اينكه وجدان كمنور خودمان را خاموش كنيم ، با بىاعتنايى ، با فراموشى ، با از اين گوش وارد كردن و از گوش ديگر بيرون كردن ، تمامش مىكنيم .
هامش
( 1 ) - طلاق / 7 .