« وَ مَن ادخَلَ عَلى اخيه المؤمن سُرُوراً فَقَد ادخَلَ عَلى اهل بَيت نَبيّه صلّى الله عليه و آله و سلّم سروراً . وَ مَن ادخَلَ عَلى رَسول الله صلى الله عليه و آله و سلِّم سروراً فَقَد سَرَّ الله ، وَ مَن سَرَّ الله فَحَقيقٌ عَلىَ الله ان يَدخِلَه الجنَّة »
هر كس به برادر مؤمن خود شادى رساند پس حتماً اهل بيت پيامبر « ص » را دلشاد مىكند . هر كس رسول خدا « ص » را شاد كند ، خداى تعالى را خشنود كرده است و هر كس پروردگار را شاد كند ، بر خداوند است كه او را داخل بهشت فرمايد .
همانگونه كه اشاره رفت ، امام « ع » در فرازهاى پيشين نامه نيز به شاد كردن مؤمنان فرمان داده بودند . ولى ، نظر به اهميت اين موضوع دوباره بدان سفارش مى فرمايند . پس ، بايد در انجام اين مهم استوار بود و به اندازه ى توان در رفع نيازهاى برادران مؤمن و محافظت از آبروى آنان كوشش كنيم .
اين دستورالعمل شريف در بُعد حكومتى داراى اهميت فراوانى است . بر دست اندركاران نظام جمهورى اسلامى عموماً و فرماندهان سپاه خصوصاً ، لازم است كه امر امام « ع » را فرمان برند ، در خدمت به ملت مؤمن و شهيدپرور ايران كوشا باشند و دل آنان را شاد كنند .
اين كارها پايه هاى انقلاب و نظام را استوار مىكند و در واقع شُكر نعمتهاى پروردگار عالم است : « چه مَن لَم يَشكُرِ المَخلوق لَم يَشكُرِ الخالقْ » .
اخلاق فرماندهى وفرمانبرى (فارسى) — صفحة 121
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٢١