استفاده از نقاط ضعف يكديگر
پس از اين توضيح كلام امام « ع » را پى مى گيريم كه فرمود :
« يا عبدالله وَ حَدَّثنى أبى عَن آبائه عَن عشلى عليهم السَّلام عَن النَّبى صَلّى الله عليه وَ آله قال انَّهُ قال : أدنى الكفر ان يَسمَعَ الرَّجُل عَن اخيه الكلمةِ فَيَحفظها عَلَيه يُريدَ أَن يَفضَحَه بِها اولئك لا خَلاقَ لَهُم »
. . . پائين ترين مرتبه كفر ( و نزديكترين قدم به آن ) اين است كه شخصى از برادر ( دينى ) خود كلمه اى بشنود و آن را به دل بسپارد تا او را به گاهِ لزوم ، بدان رسوا سازد . اين گونه افراد را ( در آخرت ) نصيبى نيست .
سخن بسيار روشن است . استفاده از نقاط ضعف برادران خود براى رسواكردن آنان و يا سرپوش گذاشتن بر اعمال ناشايست خويش « كفر » است . اين كردار ، به ويژه بر فرماندهان ، ناپسند و حرام است و نبايد هرگز فرماندهى و راهبرى خويش را بر اين گونه كارها پايه ريزى كنند كه يقيناً ديرى نخواهد پائيد .
اگر اين صفت ناپسند در وجود كسى باشد ، منشأ بروز صفات غيرانسانى ديگرى نيز ، مىشود ( از جمله تجسّس در زندگانى خصوصى اشخاص ) و بالاخره ، انسان را به تباهى مى كشاند .