غيبت و شيوع فاحشه
« يا عَبدالله . . . مَن قال فى مؤمنٍ ما رأت عيناهُ وَ سَمعَت اذناهُ ما يَشينُهُ وَ يَهدم مُرْؤته فَهوَ مِن الذين قالَ الله عَزَّوجَلَ انَّ الدَّين يُحبّونَ ان تَشيعَ الفاحشة فى الذّين امَنوا لَهُم عَذاب اليم . يا عبدالله ، و حدَّثنى ابى عن ابائه ، عَن عَلىٍّ عليه السّلام أِنَّه قال : مَن رَوى عَن اخيه المُؤمن روايةً يُريدُ بِها هَدمَ مرَؤتِه وَ ثَلبه او بِقَه الله بِخطيئَته يَومَ القيمة حَتّى يأتى به مخرج مما قال . »
هر كس آنچه را كه چشمش از مؤمن ديده و گوشش شنوده است بگويد ، و او را زيان رساند و شخصيّتش را پايمال كند ، حتماً از كسانى است كه خداوند درباره ى آنها فرمود : « همانا كسانى كه دوست دارند كارهاى زشت در مورد مؤمنان فاش و شايع شود ،
برايشان عذابى دردناك است . . » و فرمود : هر كسى از برادر مؤمنش گفتارى براى از بين بردن آبرو و رسوائى او بازگويد ، خداوند روز قيامت او را به سبب گناهش هلاك مىكند تا آنكه جبران كند هر آنچه را كه گفته است ( و البته هرگز قادر به جبران آن نخواهد بود ) .
اين سخن تعبير ديگرى از « غيبت » است و در جاى خود در اين دو جلد از كتاب به آن پرداختيم . پاسداران و فرماندهان عزيز به خوبى بر اين صفت شيطانى آگاه هستند و بيش از اين در اين مورد قلم فرسائى نمى كنيم .
شاد كردن دل مؤمن
امام « ع » پس از تحذير از غيبت و رسوائى برادر مؤمن دوباره بر شاد كردن دل مؤمن تأكيد مىكند و مى فرمايد :