اين مرتبه به قدرى داراى اهميت است كه خداوند به پيامبرش امر مىفرمايد كه :
قُلْ لا اسْئَلُكُم عَلَيهِ اجراً الَّا المَوَدَّةَ فيِ الْقُربي « 1 » بگو : « به ازاى آن رسالت پاداشى از شما خواستار نيستم ، مگر دوستى دربارهء خويشاوندان » .
يعنى با اينكه مزد رسالت و اجر آن امرى ما فوق تصور و قدرت انسانهاست و كسى نمىتواند حتى ادعاى ميزان آن را بكند تا چه رسد به پرداخت آن ، ولى با اين وجود ، پيامبر در مقابل آن همه زحمات و تلاشهاى كمرشكن ، فقط يك چيز از پيروان و امتش توقع و انتشار دارد و آن مودت و محبت اهلبيت اوست و در ادامه مىفرمايد : اگر اين پاداش و خواسته را از شما دارم باز هم بخاطر خود شما و به نفع خود شماست .
قُلْ ما سَئَلتُكُم مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُم « 2 » بگو : « هر مزدى كه از شما خواستم آن از خودتان ! »
يعنى گمان نكنيد كه اگر من مىگويم حسين مرا دوست بداريد ، به على و زهرايم محبت داشته باشيد و به خاندان من عشق بورزيد ، اين يك قضيه شخصى و مربوط به من است ، بلكه باز نفع آن به خود شما باز مىگردد ، زيرا در واقع اين محبت است كه انسان را به اطاعت وامىدارد ، و وقتى انسان مطيع شد ، آن هم مطيع كسانى كه برترين انسانها و منتخبين و منصوبين خداوند در زمين هستند ، دروازههاى سعادت و خوشبختى در دنيا و آخرت بر روى او گشوده مىشود . پس باز سرانجام محبت ، سعادت و صلاح خود انسانهاست .
اما آنان كه از اين نعمت بيكرانه محرومند و يا به دلايل مختلف از جمله تعصبات جاهلى و مقايسههاى شيطانى خود را از آن محروم كردهاند ، و يا به دلايل مختلف از جمله تعصبات جاهلى و مقايسههاى شيطانى خود را از آن محروم كردهاند ، براستى باعث دردسر براى خود و ديگران شدهاند ، براى مثال ، در مسائل فقهى و احكام چون نمىخواستهاند از مكتب
هامش
( 1 ) - سورهء شورى / آيه 23 .
( 2 ) - سورهء سبأ / آيه 47 .