مسؤوليت عبوديت بندگى
آخرين مسؤوليتى كه در فصل دوم به آن مىپردازيم ، مسؤوليت عبوديت و بندگى خداى متعال است . اين مسؤوليت كه از مسؤوليتهاى ديگر مهمتر و مفيدتر است ، رابطه انسان با خدايش را در بر مىگيرد و اينكه چگونه يك انسان بايد در پيشگاه معبودش بندگى كند و اظهار عبوديت نمايد ، مسألهاى كه هيچكس بطور شايسته و كامل نمىتواند آن را ايفاء كند و گريهها و نالههاى رسول مكرم اسلام و اميرالمؤمنين و فاطمه زهرا و ساير ائمه معصومين صلوات الله و سلامه عليهم اجمعين ، ناظر بر اين حقيقت است كه آنها نگران بودند از اينكه نمىتوانند اين رسم عبوديت را آنگونه كه شايسته و شأن آن است بجاى آورند و مىفرمودند :
ما آنگونه كه شايسته شناختن بودى ، تو را نشناختيم و بدانگونه كه شايسته بندگى بودى تو را بندگى نكرديم « 1 » .
معصومين ( ع ) اگر چه از گناه ، فكر گناه و حتى ترك اولى و غفلت و خطا و نيسان ، مصون و ايمن هستند ، لكن چون انسانند و داراى دو جنبه ى روحانى و جسمانى ، ناچار به مقتضاى آن ، گاه مىبايست يك انصرافى از مقاما ربوبى و ملكوت به عالم جسم و ناسوت
هامش
( 1 ) - ما عرفناك حق معرفتك و ما عبدناك حق عبادت ، بحار / ج 71 ، ص 23 ، ذيل ح 1 .