خير و خوبى نخواهد بود . پيامبرگرامى اسلام ( ص ) از اينكه اين قانون سعادت آفرين الهى در ميان مردم و امت اسلامى عمل نمىشود تأسف مىخورند و ابراز ناراحتى مىكردند و متأسفانه تا كنون غير از يك برهه كوتاه در صدر اسلام مورد عمل و استفاده صحيح و كامل قرار نگرفته است ، اما بايد بدانيم كه اين قانون در اسلام هست و بسيار بر آن تأكيد و پافشارى گرديد است .
دقت در عمل و توجه به ظرائف
آمده است كه روزى رسول اكرم ( ص ) از كوچهاى مىگذشتند و ابوايوب انصارى ، آن صحابى با شخصيت را ديدند كه همراه زن و بچهاش در كوچه نشسته است . حضرت از او علت را سؤال فرمودند ، پاسخ داد كه ؛ مهاجرى را ديدم كه در كوچه سرگردان بود و من به جهت اينكه ننگ است يك مهاجر مسلمان در كوچه باشد و من درخانهام آسوده باشم ، خانهام در اختيار او گذاشتهام و خودم فعلًا در كوچه به سر مىبرم و بر اين كار افتخار هم مىكنم .
عزيزان من ! گمان نكنيد كه اين يك داستان و يا يك واقعه تاريخى عادى است ، خير ، اين يك روايت فقهى است كه فقهاى ما درباره ى آن فتوا مىدهند و از اين گونه روايات ، بسيار درست است و من از همه ى مردم به خصوص شما جوانان عزيز درخواست دارم كه بكوشيد تا اين روحيه والاى مواسات را به حد وافر در خودتان زنده كنيد و با اين قانون زندگانى نماييد ، به نحوى كه بطور ناخودآگاه احساس كنيد كه عمرتان وقف براى ديگران است .
مثلًا اگر در ادارهاى مشغول خدمت و انجام وظيفه هستيد و ارباب رجوع ، زمانى به شما مراجعه كرد كه ساعات كار پايان يافته بود ، در اداره بمانيد و با محبت ، كار او انجام دهيد و دل يك مراجعه كننده ى مسلمان را خوش نمائيد ، يا لااقل با روى باز او را راهنمايى كنيد ، در غير اين صورت اگر به هر نحوى آزرده خاطر از پيش شما برود ، حتماً بدانيد كه