هستى ، خود را در محضر خدا بدانى . به قول علامه طباطبايى ، دم مرگ هم ، توجه ، توجه ، توجه . « فَاذكُرُونى اذكُركُم » « 1 » اگر مى خواهيد دست عنايت خدا هميشه روى سرتان باشد ، ياد خدا باشيد و بدانيد كه همه جا محضر خداست . رسيدن به اين مقام ، مبارزه مى خواهد و بهترين راهها همان راه مشارطه ، مراقبه و محاسبه است كه اين هم مى دانيد اقسامى دارد ؛ بهترين اقسامش اين است كه حداقل در شبانه
روز ده مرتبه ، در ده لحظه توجه داشته باشيم كه در محضر خداييم . تلقين كنيم كه در محضر خداييم . بتوانيم در موقع نماز فكرمان جايى نباشد جز خدا و اين كه در محضر خداييم . وقتى كه مى گوييم : « اللهُ اكبَرُ » ، قلبمان بگويد : « انَّ اللهَ يَحُولُ بَينَ المَرءِ وَ قَلبِه » نه فقط من جودم در محضر خدايم ، كه دلم هم در محضر خداست ؛ يار نزديكتر از من به من است . « 2 » اين تلقينها ، اين توجه ها كم كم حضور قلب مىدهد .
مقدمات حضور قلب
بعضى از جوانان سؤال مى كنند كه ما چه كنيم تا حضور قلب پيدا كنيم ؟ يك راهش همين است ؛ توجه ، توجه ، توجه . مخصوصاً در نماز . وقتى كه مى گويد « اللهُاكبَرُ » ، خود را در محضر خدا ببيند ، بلكه ان شاءالله برسد به آن جا كه خود را در محضر خدا بيابد و تا آخر نماز ، ولو با تحميل ، ولو با تلقين توجه كند تا كم كم ملكه شود .
چيز ديگرى كه بايد به آن توجه كنيم ، اين است كه اگر چه اين مقدمات دست ماست ، امّا اين از اسرار حق است و به همه كس نمى دهند . آن كسى كه مطرود خدا باشد ، آن كسى كه زير پرچم شيطان باشد نه زير پرچم خدا ، معلوم است كه اين عنايات خاص به او عطا نخواهد شد . بنابراين اگر كسى بخواهد به مقام چهارم برسد ، شرط اوّلش اجتناب از گناه است . چشمش ، گوشش و مخصوصاً زبانش كليد داشته باشد . تمام اعضا و جوارحش كنترل شده باشد . قطعاً پروردگار عالم پاداش مىدهد . ما خيال مى كنيم پاداش خدا اين
هامش
( 1 ) - پس به ياد من باشيد تا به ياد شما باشم . ( بقره / 152 )
( 2 ) - وَ نَحنُ اقرَبُ الَيهِ مِن حَبلِ الوَريد . ( ق / 16 )