بخش چهارم
علماى اسلام و مساله ى غيبت
ائمه طاهرين و علماى بزرگ اسلام به گناه اهميت زيادى مى دادند در مورد علامه مجلسى رضوان الله عليه نقل مى كنند در جلسه اى كه ايشان حضور داشتند غيبتى صورت گرفت . بدين ترتيب كه فردى از علامه مجلسى سئوال كرد : آقا ، شراب پاك است يا نجس ؟ ايشان فرمودند : شراب نجس است . آن فرد گفت : فتواى فلان فقيه در نجف اين است كه شراب پاك مى باشد . علامه مجلسى با شنيدن اين مطلب عصبانى شده و به خاطر اسلام گفت : غلط كرده . آقا پس از لحظه اى متوجه شد كه غيبت نموده و پشيمان گرديد . بنابراين از اصفهان به نجف و نزد فقيه مذكور رفته و از او حلاليت طلبيد . سپس وى را نصيحت كرده و گفت : بر فرض هم فتواى شما بر پاكى شراب باشد نمى توان آن را در رساله نوشت ، زيرا هر چيزى را نمى توان در اجتماع بيان نمود .
در مورد فوق مشاهده مى گردد كه علامه مجلسى به خاطر يك غيبت از اصفهان به نجف مى رود ، زيرا معتقد است كه بايد رضايت فردى را كه غيبتش را كرده جلب نمايد . اگر چه بنا به اعتقاد بعضى از علماء راضى بودن وى نيز چندان مناط نيست . يعنى اگر پس از غيبت در فرد تلاطم درونى حالت توبه ايجاد شود ، به شرطى كه ديگر غيبت نكند ، حلاليت گرفتن لازم نيست . البته چون مسأله اختلافى است شايد فتواى علامه مجلسى گرفتن رضايت و حلاليت بوده و يا قصد احتياط داشته است .