امام صادق سلام الله عليه يكى از مصاديق آيات مذكور را اهميت دادن به مستجبات دانسته اند . يعنى حق تقوا را كسى ادا كرده كه تا حد امكان به مستحبات اهميت دهد . در واقع اهميت دادن به واجبات خوب بوده ، اما وظيفه است . همچنين اجتناب از گناه مطلوب مى باشد ، اما وظيفه است . مرد آن نيست كه وظيفه شناس باشد ، بلكه بايد علاوه بر وظيفه شناسى به امورى كه موجب خشنودى مولى مىشود اهميت دهد . اتفاقاً از نظر علماى علم اخلاق و روايات اهلبيت ، اهميت دادن به مستحبات انسان را به مقام عالى رسانده و سير او را به سوى خدا نه تنها سرعت بخشيده ، بلكه عالى مى گرداند .
اجراى مستحبات راهى براى نزديكى به خدا
مرحوم ثقه الاسلام كلينى رضوان الله عليه در جلد دوم اصول كافى به سند صحيح از امام صادق سلام الله عليه نقل مىكند كه امام صادق عليه السلام از پروردگار عالم نقل مى فرمايد : ( روايت قدسى بوده اما سندش صحيح است )
" ما تقرب عبد من عبادياليبشيىء احب اليمما افترضت عليه "
يعنى واجبات انسان را به سوى خدا مقرب نموده و خداوند فرموده است كه بنده به واسطه واجبات به من نزديك مىشود . بعد مى فرمايد :
« و انه ليتقرب الّيبالنافلة »
اما آنكه انسان را در راه مى اندازد و به خدا بسيار نزديك مىكند مستحبات مى باشد . نافله در اينجا تنها نافله به اصطلاح فقهى يعنى نمازهاى مستحبى كه فقهاء در رساله مى نويسند نبوده ، بلكه به معناى مستحب است . به نمازهاى مستحبى از اين رو نافله مى گويند كه بيش از واجبات بوده و اساساً نفل به معنى زيادى است . خداوند در روايت فوق مى گويد آنچه كه بنده را به خدا نزديك مىكند مستحبات است و بعد مى فرمايد به اندازه اى نزديك مىكند كه او را دوست دارم .