معناى اين قاعده چيست و اين روايات مى خواهد چه بگويد ؟ فقهاء مطالب گوناگونى در اين باره ابراز داشته اند . مثلًا استاد بزرگوار ، ما رهبر عظيم الشأن انقلاب ادام الله ظله نكته لطيف و شيرينى در اين باب داشته و مى فرمايند : روايات من بلغ براى ترغيب بوده و ثواب آن ثواب تفضلى است . به قول ايشان اين روايات مانند دانه پاشيدن براى كبوتران جهت گرفتن آنهاست . يعنى براى اينكه مردم با دعا و قرآن سرو كار پيدا كنند ، ولو اينكه بعضى از ثوابها مطابق با واقع نبوده و يا دعا به اندازه ى ثواب آن نباشد ، اما براى ترغيب و تحريص انسانها ثواب بزرگى را به آنها مى دهند .
به عبارت ديگر به خاطر آدم سازى ثواب زيادى بر مستحبات بار است . بنابراين اگر شما در مفاتيح الجنان خوانديد كه فرضاً خواندن فلان دعا موجب مى گردد تا خدا ملائكه اى را خلق كند كه تا روز قيامت براى انسان استغفار نمايد ، تعجب نكنيد . زيرا پروردگار اين ثواب را تفضلًا مىدهد تا انسان با مفاتيح سرو كار پيدا كند .
مسير رشد و صلاح انسان
مستحبات فراوانى در اسلام وجود دارد كه از اهم آنها دعا و راز و نياز با خدا مى باشد ، اين امر تا حد امكان بايد در زندگى انسان وجود داشته باشد و مخصوصاً به جوانان در اين مورد تأكيد فراوان مىشود . ايشان بايد از هر فرصتى براى اين منظور استفاده نمايند و حتى اگر شده در راه مدرسه يا كار زبان و دلشان با خدا باشد و يا هنگام خواب راز و نيازى با خدا داشته باشند .
اتفاقاً آيه اى در قرآن وجود دارد كه از نظر تلطف و تأكيد منحصر به فرد مى باشد . در اين آيه شريفه ضمير متكلم هشت مرتبه ، تكرار شده و در آن بيشتر از چهارده تأكيد آورده شده است . اين آيه مربوط به دعاست و مى فرمايد :