كمال يك امر فطرى است و منشأ آن آگاهى به جمال و كمال محبوب است .
خداوند كه منبع جمال و كمال است ، محبوب مطلق محسوب مىشود و هر يك از مخلوقات به ميزان بهرهاى كه از جمال و كمال دارند ، مورد محبت و عشق بندگان خدا قرار مىگيرند .
وقتى مؤمنان به زيبايى گفتار و اعمال اولياى خدا و هماهنگى آنها با نظام خلقت و مشيّت الهى توجه كنند ، محبت آنان در دلشان جاى مىگيرد به طورى كه براى رسيدن به آنها و كسب رضاى آنان از هيچ كوششى فروگذار نمىكنند .
مرتبهء زبانى تولّا و تبرّا ، اظهار دوستى خدا و اولياى او به زبان است .
كسىكه به محبوبى عشق مىورزد ، براى بيان عشق و محبت خود هيچ فرصتى را از دست نمىدهد . بسيار از دعاهاى نقل شده از پيامبر اكرم ( ص ) و ائمه اطهار ( ع ) سرشار از بيانهاى عاشقانه و عارفانه است . دعاى كميل نمونهء بارز اين دعاهاست ، امام على ( ع ) از بخشى از اين دعا چنين مىگويد :
« اى معبودم و اى آقا و مولايم و اى پروردگارم ! گيرم كه بر آتش عذابت صبر كردم ، چگونه بر فراق تو صبر توانم كرد و گيرم كه بر حرارت آتشت شكيبايى ورزيدم ، چگونه از لطف و كرامت تو توانم چشم پوشيد يا چگونه در آتش دوزخ آرام گيرم با اينكه به عفو و بخشش بىمنتهايت اميد دارم . اى آقا و سرور و مولايم ! به راستى به عزّتت سوگند مىخورم كه اگر مرا با زبان گويا به دوزخ گذارى ، من در ميان اهل آتش مانند دادخواهان ناله مىكنم و بسى فرياد مىزنم و مانند آنكه عزيزى را گم كرده است ، از فراق تو زارزار مىگريم و به صداى بلند تو را مىخوانم كه اى ياور مؤمنان و اى منتهاى
برنامه زندگى (فارسى) — صفحة 191
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٩١