خيرى نيست و خدا تو را دشمن دارد و آدمى با كسى محشور مىشود كه او را دوست دارد .
همچنين ، امام صادق ( ع ) ملاك ديندارى را دوستى و دشمنى در راه دين معرفى كرده است ، آنجا كه مىفرمايد :
« كل من لم يحب فى الدين و لم يبغض فى الدين فلا دين له . » « 1 »
هر كسىكه دوستى و دشمنىاش در راه دين نباشد ، او را دينى نيست .
در تفسير مراغى آمده است كه روزى پيامبر اكرم ( ص ) از جايى عبور مىكرد كه شنيد مردى با صداق بلند مىگويد : « اى محمد ! » پيامبر ( ص ) با صداى بلند فرمود : « چه مىگويى ؟ » آن مرد عرض كرد : « روز قيامت چه وقت است ؟ » پيامبر ( ص ) فرمود : « براى آن روز چه چيزى آماده كردهاى ؟ » مرد گفت : « دوستى خدا و رسولش را . » پيامبر ( ص ) فرمود : « تو با كسى هستى كه دوستش دارى . » « 2 »
در روايات آمده است كه اگر كسى تمام عمر خود را در حال عبادت باشد و نماز بخواند ، روزه بگيرد ، خمس و زكات دهد ، به حج برود و جهاد كند ، ولى محبت و دوست پيامبر اكرم ( ص ) و امامان معصوم ( ع ) در دل او وجود نداشته باشد ، تمام آن اعمال و عبادتها بىحاصل است . پس ولايت اهل بيت ( ع ) و بيزارى از دشمنان آنان موجب قبولى عبادات مىشود . امام خمينى ( ره ) در كتاب چهل حديث در شرح حديث سى و سوم مىنويسد :
« آنچه ذيل حديث شريف دلالت بر آن دارد كه ولايت و معرفت شرط قبول اعمال است ، از امورى است كه از مسلّمات ، بلكه ضروريات مذهب مقدس شيعه است و اخبار در اين باب به قدرى زياد است كه در اين مختصر
هامش
( 1 ) . همان ، ص 250 .
( 2 ) . داستانها و پندها ، ج 3 ، ص 81 .