به راستى من اصحاب و يارانى بالاتر و بهتر از اصحاب خود نمىشناسم و اهل بيتى پيوستهتر و خوبتر از خاندانم سراغ ندارم .
با توجه به مراتب سهگانهء تولّا و تبرّا شايسته است كه مسلمانان در زندگى فردى و اجماعى خود اين اصل مترقى را مبناى رفتار و گفتار خود قرار دهند . در زندگى سياسى و اقتصادى انطباق رفتارها و موضعگيريها با روش و سيرهء امامان بزرگوار ( ع ) از مصاديق تولّا و تبرّا محسوب مىشود .
يكى از مصاديق تولّا گذاردن نام پيامبران و ائمه معصومين ( ع ) بر روى فرزندان است كه نشانهء عشق به آنها و دوست داشتن مرام و آيين آنهاست و نيز پرهيز كردن از نامگذارى فرزندان خود به نام كفار و دشمنان اسلام كه اين امر مصداق تبرّاست .
نقل شده است كه شخصى به نام ربعى بن عبد اللّه به حضور امام صادق ( ع ) رسيد و از ايشان سؤال كرد : « من نام فرزندان خود را از نام شما و پدران شما اقتباس كردهام ، آيا از اين كار سودى مىبرم ؟ » امام صادق ( ع ) فرمود :
« آرى ، سوگند به خدا ، ليس الذين الا حبنا آل محمد ؛ دين جز دوستى ما آل محمد ( ص ) نيست . » « 1 »
بىترديد ، دوست داشتن صرفا يك احساس قلبى نيست ، بلكه در رفتار و گفتار انسان تأثير تعيينكنندهاى دارد . نمىتوان ادعاى دوستى خدا و پيامبرش را داشت و در عين حال بر خلاف رضاى آنها عمل كرد . همانطور كه در روابط اجتماعى نيز همينگونه است . كسىكه واقعا شخصى را دوست دارد ، سعى مىكند كه با رفتارهاى مورد پسند آن شخص خود را به او نزديك كند و از انجام دادن رفتارهايى كه از نظر او ناخوشايند است ، پرهيز مىكند .
امام صادق ( ع ) فرمود :
« ما احب اللّه من عصاه ؛ كسىكه گناه مىكند ، خدا را دوست ندارد . سپس
هامش
( 1 ) . داستانها و پندها ، ج 5 ، ص 127 .