مىكنند و به سوى كوه مروه مىروند ، اين حركت هفت بار انجام مىشود و در مروه به پايان مىرسد .
سعى صفا و مروه يادآور خاطرهاى است كه در آن گذشت ، ايثار ، فداكارى ، تلاش و عشق وجود دارد . حضرت ابراهيم ( ع ) در ايام پيرى صاحب فرزندى به نام اسماعيل شد و به فرمان خداوند فرزند و مادرش ، هاجر ، را به مكه برد كه در آن زمان بيابانى خشك و بىآب و علف بود .
حضرت ابراهيم ( ع ) هنگام خارج شدن از مكه فرمودند :
ربنا انى اسكنت من ذريتى بواد غير ذى زرع عند بيتك المحرم ربنا ليقيموا الصلاة فاجعل افئدة من الناس تهوى اليهم و ارزقهم من الثمرات لعلهم يشكرون . « 1 »
اى پروردگار ما ! برخى از فرزندانم را در وادىاى بىهيچ كشتهاى ، نزديك خانهء گرامى تو جاى دادم ، اى پروردگار ما ! تا نماز بگزارند . دلهاى مردمان را چنان كن كه هواى آنها كند و از هر ثمرهاى روزيشان ده ، باشد كه سپاس گزارند .
حضرت ابراهيم ( ع ) با اين دعا از مكه بيرون رفت و هاجر و اسماعيل در آن بيابان ماندند . طولى نكشيد كه آب و غذاى آنها تمام شد ، اسماعيل از تشنگى و گرسنگى بيتابى مىكرد ، مادرش با اضطراب به جستجوى آب برخاست . او ابتدا به سوى كوه صفا آمد ، در آنجا اثرى از آب نديد ، سرابى از كوه مروه نظر او را به خود جلب كرد ، به گمان آب به سوى آن كوه شتافت ، اما آنجا نيز آبى نيافت . دوباره به كوه صفا نگاه كرد ، سراب را در آنجا ديد و به سوى آن بازگشت . بدين ترتيب ، هاجر هفت بار فاصلهء كوه صفا و مروه را به اميد پيدا كردن آب طى كرد ، ولى اثرى از آب پيدا نكرد . سپس با اضطراب و ناراحتى به سوى فرزند خود بازگشت ، ناگهان متوجه شد كه از زير پاى كودك
هامش
( 1 ) . قرآن ، ابراهيم / 37 .