حسين ( ع ) در دعاى روز عرفه همين را مىگويند . مخصوصاً امام حسين ( ع ) در وسط دعا عرض مىكند :
« عَمِيَتْ عَينٌ لا تَراك » كور باد آن چشمى كه تو را نمىبيند .
آن چشم ديگر چشم نيست ، وجدانش مرده است ، وجدان دركىاش را از دست داده ، مثل آدم مريضى است كه مثلًا هيچوقت سير نمىشود . مرض جوع يا استسقاء دارد ، كسى كه مرض استسقاء ( عطش ) دارد هر چه آب بنوشد سيراب نمىشود . اين آدم نمىتواند سيراب شدن را درك كند ، زيرا مريض است .
يك مريض ديگر ممكن است دو سه روز چيزى نخورده باشد ، در واقع گرسنه است ، اما گرسنگى را درك نمىكند . حتى يك لقمه غذا ، ولو اين غذا خيلى لذيذ هم باشد ، نمىتواند بخورد ، اگر هم در دهانش بگذارد ممكن است حالت تهوع به او دست دهد .
لجاجت و عناد ، صفات رذيله و بىتوجهى به خدا هم يك نوع مرض است كه اگر معالجه نشود ، انسان را بيچاره و بدبخت مىسازد . اينها باعث كوردلى انسان مىشود و نمىتواند آنچه را كه علت اصلى و حقيقتدهنده به همه حقايق است ببيند ، اما اگر اين موانع كنار رود و تنها وجدان قاضى باشد ، خدا را هميشه درك مىكند . قرآن مجيد اين معنى را خيلى رسا بيان مىكند :
« سَنُرِيهِم اياتِنا فِي الافاقِ وَ فِي انْفُسِهِمْ حَتّي يَتَبَيَّن لَهُمْ انَّهُ الحَقُ اوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِكَ انَّهُ عَلي كُلّ شَيٍ شَهيدٌ »
« 1 »
هامش
( 1 ) - سوره فصلت آيه 53 ترجمه : به زودى آيات و نشانههاى خودمان را در آفاق و در خودشان به آنها نشان مىدهيم تا حق براى آنها روشن شود . آيا كافى نيست براى پروردگارت اين كه بر هر چيزى شاهد باشد ؟ !