امَنّابِهِ كُلُّ عِنْدِ رَبِّنا وَ ما يَذَكَّرُ الّا اولُوالالباب
« 1 » »
آنكه دلش ناپاك است همين متشابهات قرآن را مىگيرد و فتنه درست مىكند ، از همين متشابهات قرآن فكرش را به قرآن و روايات اهلبيت ( ع ) تحميل مىكند .
تعجب نكنيد ، اگر قدرى در خودمان فرو رويم ، در مىبيايم كه چطور مىشود قوم ثمود شتر را ببينند كه از كوه بيرون آمد ، اما باز هم لجاجت كنند و همان شتر را پى كنند . اين بخاطر صفت رذيلهاى بود كه داشتند . همهء ما هم صفت رذيله داريم . خيال نكنيد كه ما صفت رذيله نداريم . همهمان كم و بيش داريم و براى پاك شدن ، خون جگرها لازم است . به قول استاد بزرگوار ما رهبر عظيم الشأن انقلاب ( ادام الله ظله ) بيست سال خون جگر مىخواهد تا انسان بتواند يك صفت رذيلهرا ريشهكن كند .
اگر خودمان در خودمان فرو برويم مىفهميم كه معناى پى كردن شتر يعنى چه ؟ خدا نكند آدم غضب كند و لجاجتش گل كند ، موقع افطار روزه ماه مبارك رمضان است ، هفده هجده ساعت براى خدا گرسنه و تشنه بوده است اما اگر چاى را پنج دقيقه ديرتر آوردند يك وقت دادش بلند مىشود و چنانچه بد زبان هم باشد ، هر چه زبانش بيايد مىگويد . نه تنها به همسرش كمكم بالاتر هم مىرود . چرا ؟ زيرا پاك نيست ، حلم ندارد ، غضب دارد . اميرالمؤمنين ( ع ) مىفرمايد : مواظب باش كه غضب نكنى . زيرا اول غضب ديوانگى و آخرش پشيمانى است « 2 » .
خيلى از ماها غضب مىكنيم ، غيبت مىكنيم ، تهمت مىزنيم ، بعد هم مىگوئيم چه خوب شد ، چه عالى كوبيدمش هيچچيز برايش نگذاشتم .
باز هم خطابم به شما جوانهاى انقلابى است ، شما عزيزان ! خودمانيم ديگر ، اگر بنا باشد همهمان روى فكر خودمان كسى را بكوبيم ، آن وقت روى فكر خودمان غيبت مىكنيم و غيبت كردن را واجب مىدانيم . شايعه اختراع مىكنيم ، بر چسب مىزنيم و
هامش
( 1 ) - سوره آلعمران ، آيه 7 .
( 2 ) - عَنْ عَلِ ( ع ) : اياكَ وَ الغَضَبِ فَاؤَّلُهُ جُنُونٌ و آخِرُهُ نَدَمٌ ( غررالحكم و دررالكلم ) در روايتى ديگر حضرت اميرالمؤمنين ( ع ) فرمودهاند : الْحِدَّة ضَرْبٌ مِنَ الجُنُون لِانَّ صاحِبَها ينْدَمْ فِانْ لَمْ ينْدَمْ فَجُنُونٌهُ مُسْتَحْكَمٌ ( بحارالانوار ، ج 73 ، ص 266 و نهجالبلاغه حكم 255 ) .
تندى نوعى ديوانگى است ، چون صاحبش پشيمان مىشود ، اگر پشيمان نشود ديوانگيش محكم تر است .