اعمال خوبان و بدكاران ، منزل شفاعت ، منزل عبور انسانها از روى صراط و سپس جاى گرفتن در منزلگاه ابدى ( بهشت براى نيكوكاران و جهنّم براى بدكاران ) .
در قرآن شريف دربارهء هر يك از اين منازل ، آيات فراوانى وجود دارد كه در اين مجال امكانبازگوئى آن آيات نيست . « 1 »
شفاعت
شفاعت به اعتقاد شيعه ، يك امر ضرورى است ؛ به اين معنى كه افرادى مانند پيامبر گرامى اسلام ( ص ) و اهلبيت آن حضرت ( ع ) ، از خداوند متعال ، آمرزش بعضى از گناهكاران را مىطلبند و خداى متعال دعوت ايشان را اجابت مىكند و آن گنهكاران را مورد آمرزش و رحمت خود قرار مىدهد . در خصوص شفاعت ، علاوه بر وجود روايات متواتر و فراوان ، آيات متعدّدى در قرآن شريف وجود دارد . « 2 »
نكتهء قابل توجّه اينكه شفاعت بايد به اذن خداى متعال باشد و معناى شفاعت نيز اين نيست كه كسى به ناحق ، بهشتى يا جهنّمى شود ، يا در روز رستاخيز با فريب ، پارتى ، رشوه و زور ، كسى بهجاى ديگرى عذاب شود يا ظالمى از آتش نجات يابد . همچنين شفاعت نياز جدّى به لياقت و زمينهسازى داردو افرادى نظير ستمگران و بىنمازان ، لياقتِ شفاعت را ندارند . از اينرو قرآنكريم در آياتى ، شفاعت براى نالايقان را رد مىكند :
هامش
( 1 ) . ر . ك : زمر / 68 ، يس / 53 ، انبياء / 47 ، الحاقّه / 25 و 19 ، انبياء / 28 ، مريم / 71 72 ، نازعات / 41 - 37
( 2 ) . البقره / 255 ، انبياء / 28 ، مريم / 87 ، مدّثّر / 48