تجسّم اعمال
تجسّم عمل در قرآنكريم به سهگونه تصوير شده است كه عبارتند از :
الف ) تمام اعمال انسان در زندگى دنيوى او تأثير دارد . اعمال نيك ، موجب پيدايش زندگى سالم و حيات طيبه مىشود و كارهاى ناشايست ، زندگى ناسالم و بىارزشى به همراه دارد . يعنى زندگى سالم يا ناسالمى كه هركس دارد ، جزاى عمل او نيست ، بلكه بروز و ظهور اعمال اوست و به عبارت روشنتر ، « تجسّم عمل » وى محسوب مىگردد .
ب ) اعمال هر انسانى صورت ملكوتى دارد و در دنيا و آخرت با اوست ؛ بنابراين ، نعمتهاى بهشت يا نقمتهاى جهنّم ، تجسّم همان اعمال انسان است كه در قيامت نيز او را همراهى مىكند .
ج ) رفتار و كردار آدمى ، تأثير به سزائى در تكوين هويت او دارد ، بهگونهاى كه اعمال هر انسانى براى او « ملكه » مىسازد . به عبارت روشنتر اگر انسان خود را به عملى عادت دهد ، به تدريج همان عمل شخصيت وى را مىسازد و موجب تكوين يك هويت خوب يا بد براى او مىشود . از اين جهت ، رفتار ، گفتار و كردار نيكو ، شخصيتى شكوفا و باطراوت در دنيا و آخرت به انسان مىبخشد و افكار ، گفتار و كردار ناشايست ، شخصيتى پست و حيوانىدر دو جهان براى آدمى پديد مىآورد . چنان كه اهل معرفت و صاحبان چشمان تيزبين ، هويت ديگر انسانها را در همين دنيا نيز ملاحظه مىكنند .