( وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً ، وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِب ) « 1 »
و كسى كه از خدا پروا كند براى او راه خروجى ( از مشكلات ) قرار مىدهد و او را از راهى كه گمان نمىبرد روزى مىدهد .
هر كه به انجام واجبات ، مخصوصاً نماز اهميت بدهد ، از گناه ، مخصوصاً حقّ الناس اجتناب داشته باشد و به اندازهاى كه براى كار او مضر نباشد و موجب خستگى و سرخوردگى او نشود ، به انجام مستحبات بپردازد ، متّقى است و خداوند منّان وكالت چنين انسانى را بر عهده مىگيرد و يار و ياور او مىشود . تا آنجا كه مىفرمايد :
( وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَي اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ ) « 2 »
چنين كسى براى رسيدن به مقصود خود ، از هر راهى وارد نمىشود و رضايت خداوند را در انتخاب مسير ، در نظر مىگيرد . براى رسيدن به مقصد ، صرفاً به عقل و شعور و دارائى خود اتّكا نمىكند . خداى تعالى را در همهء امور زندگى ، يار و معين خود مىداند و به همين جهت در هر كارى موفّق و سربلند است .
هنگامى كه استاد عظيمالشآن ما ، حضرت آيت الله العظمى بروجردى ( رحمه الله ) دعوت علماى قم را پذيرفتند و براى امر زعامت حوزهء مقدّسه ، به آن شهر نقل مكان كردند ، به طلاب علوم دينى شهريه پرداخت مىكردند . گاهى اوقات ، وجوهات شرعيّه به اندازهء كافى وصول نمىشد و مرحوم آيت الله بروجردى ( رحمه الله ) در پرداخت شهريه با مشكل مواجه مىشدند . در آن زمان چند تن از علماى بزرگوار قم ، از سر دلسوزى و به جهت اصلاح امر شهريهء طلاب ، نامهاى به مرحوم حجتالاسلام و المسلمين آقاى فلسفى كه از خطباء و دانشمندان مشهور بود ، نوشته و از او خواسته بودند با توجّه به ارتباطاتى كه از طريق مجالس وعظ و خطابه با تجّار و متموّلين دارد ، شهريهء حوزه را فراهم كند . آقاى
هامش
( 1 ) . الطلاق / 3 - 2
( 2 ) . الطلاق / 3