مىشوند كسى نمىتواند به آنها كمك كند ، دست به دعا بر مىدارند . مثال اين افراد چندين مرتبه در قرآن كريم بيان شده است تا انسانها بيدار شوند و از اين لطفى كه خداوند به آنان كرده است ، بهرهمند گردند . قرآن شريف مىفرمايد :
( فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَي الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ ) « 1 »
و چون به كشتى سوار شوند خدا را مىخوانند در حالى كه ايمان و اعتقاد را براى او خالص سازند ، و همين كه آنها را به سوى خشكى رساند و نجات داد ، پس به ناگاه شرك مىورزند .
واى به كسى كه پس از نجات يافتن از خطر و دستيابى به سلامت ، خداى خود را فراموش كند . اين كمال بىوفائى است كه خدا انسان را نجات دهد و انسان به جاى اين كه سرمشق بگيرد و دست از دعا بر ندارد ، به همان حالت غفلت قبلى خود برگردد .
استجابت دعا
خداوند متعال در قرآن كريم وعده داده كه حتماً دعاى بندگان را مستجاب نمايد :
( وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادي عَنِّي فَإِنِّي قَريبٌ أُجيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجيبُوا لي وَ لْيُؤْمِنُوا بي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ ) « 2 »
اين آيه در مورد دعا كردن منحصر به فرد است و از لطافت و زيبايى خاصّى هم برخوردار مىباشد . خداوند متعال با تأكيدات فراوان و منحصر بفردى مىفرمايد : بندهء من بيا نزديك و هر چه مىخواهى بگو ، بين من و تو حجابى نيست . تو بندهء من هستى و
هامش
( 1 ) . العنكبوت / 65
( 2 ) . البقرة / 186 : « و چون بندگان من از تو درباره من بپرسند ، ( بگو ) من حتماً ( به همه ) نزديكم ، دعاى دعاكننده را هنگامى كه مرا بخواند اجابت مىكنم ، پس بايد دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان آورند ، شايد كه راه يابند . »