جاى بسى تأسّف است كه فرهنگ و طريقهء دعا و مناجات در جامعه كهنه شده است . حتّى در ميان افراد مذهبى توجّه به اين مهم كمرنگ شده است . در گذشته در كتابخانههاى علما و بزرگان ، كتابهاى دعا فروان بود . رسم بود علماى بزرگ يك كتاب دعا مىنوشتند و اكنون اين رسم چندان رونقى ندارد . مجالس دعا و مناجات مانند گذشته نيست و بالأخره چندان كه شايسته است به دعا اهميت داده نمىشود .
اهميت دعا
دعا و راز و نياز با خداوند متعال در تعاليم دينى از جايگاه سترگى برخوردار است . از اينرو ، در روايات مىخوانيم :
« الدُّعاءُ مُخُّ الْعِبادَة » « 1 »
يا
« أفْضَلُ العِبادات الدُّعاء » . « 2 »
امام صادق ( ع ) مىفرمايند : عصاره و شيرهء عبادات مناجات و راز و نياز با خداست . در روايات ديگرى از دعا بهعنوان قوىترين و برترينِ عبادات « 3 » ياد شده است . دعا انسان را از گزند شيطان حفظ مىكند « 4 » و در پيكار با نفس امّاره ، از او محافظت مىنمايد . خداوند متعال دل مؤمن را با دعا كردن زندگى مىبخشد « 5 » و هر بلائى ، هرچند قطعى شده باشد را به واسطهء دعا از بندگان خود دور مىنمايد . « 6 » قرآن كريم نيز اهميت دعا را تا آنجا مهم مىداند كه مىفرمايد : اگر دعاى بندگان نبود ، خداوند به آنان اعتنائى نداشت .
هامش
( 1 ) . وسائل الشّيعة ، ج 7 ، ص 28
( 2 ) . عدة الداعى ، ص 41
( 3 ) . تهذيب الاحكام ، ج 2 ، ص 104
( 4 ) . مطالب السؤول ، ص 55
( 5 ) . الفردوس ، ج 1 ، ص 168
( 6 ) . الجعفريات ، ص 220