الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقيمُونَ الصَّلاة وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُون « 1 » ( پرهيزكاران ) كسانى هستند كه به غيب ايمان مىآورند ؛ و نماز را برپا مىدارند ؛ و از تمام نعمتها و مواهبى كه به آنان روزى دادهايم ، انفاق مىكنند .
امر به نماز در آيات شريف قرآن كريم ، مصداق ارتباط با خداوند و امر به انفاق و زكات ، مصداق ارتباط با مردم و رسيدگى به حوائج آنان است .
همهء پيامبران الهى ، بعد از آنكه به مقام عبوديّت نائل شده و عبد خدا گرديدند ، به مقام رسالت مبعوث شدهاند . مقام رسالت يعنى آمدن در ميان مردم و ارتباط با مخلوقات .
يا أَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوا مِنَ الطَّيِّباتِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً
« 2 » اى پيامبران ! از غذاهاى پاكيزه بخوريد ، و عمل صالح انجام دهيد .
پيامبر اكرم ( ص ) نيز لزوم اين ارتباط را اينگونه بيان مىفرمايند :
« أَمَرَنِي رَبِّي بِمُدَارَاة النَّاسِ كَمَا أَمَرَنِي بِأَدَاءِ الْفَرَائِض » « 3 »
پروردگارم همانگونه كه مرا به انجام واجبات امر كرده ، به مداراكردن با مردم نيز امر فرموده است .
غايت آمال پيامبران الهى ، هدايت و رستگارى مردم بوده است و در اين راستا ، از هيچ كوششى دريغ ننمودهاند . افزون بر اين ، انبياى عظام الهى ( ع ) در كنار ايفاى وظيفهء مهمّ تشريع و هدايت مردم ، به قانون مواسات نيز امر و عمل مىكردهاند .
قانون مواسات يعنى هر كس بايد از آنچه دارد به ديگران انفاق كند . كسى كه مال دارد ، بهاندازهء توان ازديگران دستگيرى كند و اموال خود را به فقرا و ضعفا و آبرومندان
ببخشد . آنكه علم دارد ، از ترويج علم خود دريغ نكند ، آنكه از قلم توانا برخوردار است ،
هامش
( 1 ) . البقرهء / 3 و نيز ر . ك : المائده / 55 ؛ الانفال / 3 ؛ التوبه / 71 و . . .
( 2 ) . المؤمنون / 51
( 3 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 117