صراط مستقيم قدم نهد و منازل سير و سلوك را يكى پس از ديگرى طى كند تا به سر منزل مقصود برسد ، يك غفلت و بىتوجّهى هم مىتواند او را از مسير خارج كند و نه تنها به جاى خود برگرداند ، بلكه به عقب براند .
حضرت آدم ابوالبشر و حضرت حوّا ( س ) ، در اثر يك غفلت و بىتوجّهى ، از بهشت رانده شدند و هبوط كردند ، كه سقوط عجيبى براى آنان محسوب مىشود .
حضرت آدم ( ع ) از مقامات والايى برخوردار بود . چنان كه قرآن كريم مىفرمايد :
وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها « 1 » سپس علم اسماء را همگى به آدم آموخت .
يعنى به همهء عالَم وجود ، عالِم بود . آن حضرت مسجود ملائكه بود و خداوند واجب كرد كه ملائكه ، حتّى ملائكهء مقرّب بر او سجده كنند :
فَسَجَدَ الْمَلائِكَة كُلُّهُمْ أَجْمَعُون
« 2 » همهء فرشتگان ، بى استثنا ، سجده كردند .
همهء ملائكه ، حتّى جبرئيل بر حضرت آدم سجده كردند و اين مقام كمى نيست . امّا يك غفلت و يك گناه مرتكب نشده كه با مقام قدس آن حضرت سازگارى نداشت ، موجب شد ناگهان صد و هشتاد درجه تغيير جهت دهد و سقوط نمايد . به آنان خطاب شد : إهْبِطُوا « 3 » و حضرت آدم از بهشت با آن نعمتهايى كه داشت ، به كوه صفا سقوط كرد و حضرت حوّا هم روى كوه مروه قرار گرفت « 4 » و اين ، سقوط بزرگى براى هر دوى
هامش
( 1 ) . البقرهء / 31
( 2 ) . الحجر / 30
( 3 ) . البقرهء / 36
( 4 ) . الكافى ، ج 4 ، ص 190