آنان به شمار مىرفت . سقوطى كه از غفلت آنان سرچشمه گرفته بود . اين داستان قرآنى بايد براى همگان سرمشق و الگو باشد .
قرآن قصد قصّهپردازى ندارد ، بلكه مىخواهد انسانها از آن حكايات و داستانها پند اخلاقى و عبرت بگيرند . چه بسيار مشاهده شده كه يك غفلت ، يك بىتوجّهى و يك گناه كوچك ، همهء مقامات انسان را از او مىگيرد و توفيقات قبلى را از وى سلب مىنمايد .
گاهى يك زخم زبان يا يك اهانت به ديگران ، آدمى را از مسير حركت به سوى خداى تعالى منحرف مىكند و توفيق عبادت و راز و نياز با خدا ، به خصوص توفيق نماز شب را از او مىگيرد . گاهى يك غيبت يا يك تهمت ، همهء اثرات اعتكاف انسان را محو و نابود مىسازد . به خصوص غيبت پشت سر بزرگان دين و تهمت به آنان گناه مضاعف دارد . استاد بزرگوار ما حضرت امام خمينى ( قدس سره ) ، بارها در ضمن تدريس خود ، سفارش مىكردند كه مراقب باشيد پشت سر علما و مراجع تقليد و بزرگان دين ، صحبت نكنيد . مراقب باشيد غيبت علما را نكنيد و به آنان تهمت نزنيد . بعد مىفرمودند : اگر كسى به علما بىاحترامى كند و با غيبت و تهمت و شايعه آبروى بزرگان را مخدوش كند ، رابطهء او و خداى متعال ، قطع مىشود . در روايات داريم اگر كسى به ديگرى توهين كند ، ولايت بين او و خدا قطع مىشود و مثل اين است كه به مبارزه با خداى سبحان برخاسته باشد . خداوند متعال در حديث قدسى مىفرمايد :
« مَنْ أَهَانَ لِي وَلِيّاً فَقَدْ بَارَزَنِي بِالْمُحَارَبَة » « 1 » هر كه به يكى از دوستان من اهانت كند ، آشكارا به جنگ با من برخاسته است .
دست عنايت خداوند از روى سر چنين كسى برداشته مىشود ، و معلوم است امكان
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 352