اين سورهء مباركه ، اين است كه ارتباط با مخلوقات را ، نسبت به ارتباط با خالق ، مقدّم مىدارد .
بعد مىفرمايد : ملّتى كه در آن ، يتيم وجود داشته باشد و گرد يتيمى بر چهرهء كسى بنشيند و مردان و زنان آن جامعه به جاى پدر يا مادر يتيمان ، ايفاى وظيفه نكنند ، آن ملّت دين ندارد .
سپس مىافزايد : آن ملّتى كه به فكر يكديگر نيستند و فقر در بين آنان وجود دارد و از فقرا دستگيرى نمىكنند ، آن ملّت هم مسلمان نيست .
پس از آن با تهديد عجيبى به سراغ بال دوّم پرواز ، يعنى ارتباط با خالق ، مىرود و مىفرمايد : واى به حال آن نامسلمانى كه در وقت نماز غافل از نماز است . سپس دستور مىدهد : مؤمن بايد رياكار نباشد و در آخر سوره ، مجدداً تكرار مىكند كه مؤمن آن است كه هر چه دارد براى خود و ديگران استفاده كند .
خودخورى ، خودمحورى و خودخواهى ، از ديدگاه اسلام مردود و مطرود است .
متأسّفانه به اين سوره و دستورات آن عمل نمىشود . اين وضعيّت فقرا و ضعفاى جامعه است كه به آنان كمتر رسيدگى مىشود و آن وضعيت خيابانها و پاركها و مراكز تفريحى در وقت نماز است .
هنگام اقامهء نماز ، بايد همه جا تعطيل شود و همگان به نماز بپردازند ، ولى متأسّفانه مشاهده مىشود كه هنگام نماز ، هم ترافيك خيابانها بيشتر است و هم جمعيّت مردم در پارك و سينما و مراكز خريد بسيار زياد است .
نكتهء ديگرى كه در خصوص خدمت به خلق خدا تذكّر آن لازم است اينكه : مراقب باشيد اگر از اين وظيفهء مهم كوتاهى مىكنيد و به آن عمل نمىكنيد ، لااقل موجب آزار
و اذيّت خلق خدا نشويد . به قول معروف : « اگر خيرتان به كسى نمىرسد ، لااقل شر نرسانيد . »
اعتكاف، سلوك منتظران (فارسى) — صفحة 84
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٨٤