اگر اين مقدّمات فراهم شود ، وقتى حج گزار مىگويد : « لبّيك اللّهم لبّيك » پاسخ پروردگار را مىشنود كه به بندهء خويش خوشامد مىگويد و او را به نزد خود مىپذيرد . امّا وقتى انسان بدون توجّه و در حالى كه هنوز گناهكار است و توبه نكرده و صفات رذيله بر او مسلّط است ، به سوى سرزمين وحى برود ، خداوند او را نخواهد پذيرفت و در پاسخ لبيك او مىفرمايد : « لا لبيك » .
اگر مقدّمات و مؤخّرات لازم در هر عبادتى مراعات شود ، خدواند آن عبادت و آن بندهء عابد را مىپذيرد و معلوم است وقتى خداوند كسى را به محضر خويش بپذيرد ، بهشت براى او كوچك مىشود . و از طرف خداى سبحان به چنين بندهاى خطاب مىشود :
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّة ، ارْجِعي إِلى رَبِّكِ راضِيَة مَرْضِيَّة ، فَادْخُلي في عِبادي ، وَ ادْخُلي جَنَّتي « 1 » به چنين بندهاى نمىفرمايد به بهشت من وارد شود ، بلكه مىفرمايد : اى كسى كه از خدا راضى هستى و خدا نيز از تو راضى است ، به نزد پروردگار خويش بشتاب .
چنين مقامى ، مقام عنداللّهى است و بهشت با آن همه عظمت و بزرگى كه هر نعمتى از آن به دنيا و آنچه در دنياست ارزندگى دارد ، در مقابل مقام عنداللّهى بسيار كوچك است و هر عبادتى از جمله اعتكاف ، اگر شرايط و مقدّمات آن به خوبى فراهم و اعمالش به درستى انجام شود و به مؤخّرات آن نيز اهميّت داده شود ، انسان را به مقام عنداللّهى مىرساند .
هامش
( 1 ) . الفجر / 30 - 27