« فَمَا رَاعَنِى إِلَّا وَ النَّاسُ كَعُرْفِ الضَّبُعِ إِلَىَّ يَنْثَالُونَ عَلَىَّ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ حَتَّى لَقَدْ وُطِئَ الْحَسَنَانِ وَ شُقَّ عِطْفَاىَ مُجْتَمِعِينَ حَوْلِى كَرَبِيضَة الْغَنَم » « 1 » و ناگهان ديدم مردم از هر سوى ، روى به من نهادند ، و چون يال كفتار پس و پشت هم ايستادند ، چندان كه حسن و حسين فشرده گشتند و دو پهلويم آزرده . به گرد من فراهم آمدند چون گلهء گوسفند سر نهاده به هم . اميرالمؤمنين ( ع ) تنها خليفه‌اى بودند كه مردم اين طور با ميل و رغبت با ايشان بيعت كردند ؛ يعنى نمونهء كامل مردم‌سالارى ، كه علاوه بر آن قبلًا نيز در غدير با آن حضرت بيعت كرده بودند و مهم‌تر از همه اين كه از طرف خداوند هم اين منصب به ايشان واگذار شده بود . در حالى كه ابوبكر در سقيفه كه عدّهء محدودى در آن بودند ، به عنوان خليفه تعيين شد . عمر نيز با انتخاب يك نفر يعنى ابوبكر خليفه شد . عثمان هم كه با سه رأى از شوراى شش نفره خليفه شد . لذا اين يكى از افتخارهاى بزرگ ما شيعيان است ، هر چند ما اعتقاد داريم كه امامت منصبى نيست كه مردم بتوانند در تعيين آن دخالت كنند .