تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — صفحة 165

مساهمون:

ص١٦٥

مرتبه ، رتبهء اوّل متعلّق به اميرالمؤمنين ( ع ) بود . مرتبهء اوّل شجاعت همين است كه عموم مردم از كلمهء « شجاعت » مىفهمند . اين كه پيامبر اكرم ( ص ) محافظى دارد كه بيست و سه سال با جان و دل از او محافظت كرده و از احدى نترسيده است و همهء دشمنان از او مىترسيدند . در تاريخ مىخوانيم وقتى كار پيامبر ( ص ) در مكّه بالا گرفت ، سران كفر براى مقابله با خطرى كه احساس مىكردند ، جلسه گرفتند . اوّلين كارى كه قرار شد انجام بدهند ، اين بود كه اراذل و اوباش مكّه را مأمور كردند تا همه جا مزاحم او شوند و نگذارند به فعاليت تبليغى خود ادامه دهد . و اين افراد همه جا مزاحم بودند ، حتّى سنگ به پاى مبارك حضرت مىزدند . تنها زمانى كه جرأت نمىكردند به پيامبر ( ص ) نزديك شوند ، آن موقعى بود كه اميرالمؤمنين ( ع ) همراه ايشان بود . تا چشمشان به على ( ع ) مىافتاد ، پا به فرار مىگذاشتند . در سه سال اقامت مسلمانان در شعب ابوطالب « 1 » كه از شدت گرسنگى ،

هامش
( 1 ) . اميرالمؤمنين در نامه‌اى به معاويه در مورد آن روزها چنين مىنويسند : « وَ اضْطَرُّونَا إِلَى جَبَلٍ وَعِرٍ وَ أَوْقَدُوا لَنَا نَارَ الْحَرْبِ وَ كَتَبُوا عَلَيْنَا بَيْنَهُمْ كِتَاباً لَا يُؤَاكِلُونَنَا وَ لَا يُشَارِبُونَنَا وَ لَا يُنَاكِحُونَنَا وَ لَا يُبَايِعُونَنَا وَ لَا نَأْمَنُ فِيهِمْ حَتَّى نَدْفَعَ إِلَيْهِمْ مُحَمَّداً فَيَقْتُلُوهُ وَ يُمَثِّلُوا بِهِ فَلَمْ نَكُنْ نَأْمَنُ فِيهِمْ إِلَّا مِنْ مَوْسِمٍ إِلَى مَوْسِمٍ فَعَزَمَ اللَّهُ لَنَا عَلَى مَنْعِهِ وَ الذَّبَّ عَنْ حَوْزَتِهِ وَ الرَّمْيَاءَ مِنْ وَرَاءِ جَمْرَتِهِ وَ الْقِيَامَ بِأَسْيَافِنَا دُونَهُ فِى سَاعَاتِ الْخَوْفِ بِاللَّيْلِ وَ النَّهَار » ( وقعة صفين ، ص 89 ) و ما را بر رفتن بر كوهسارى سخت و ناهموار ناگزير كردند و آتش جنگ را بر ضدّ ما افروختند و ميان خود پيمانى نوشتند كه با ما نخورند و نياشامند و با ما ازدواج و خريد و فروش نكنند و امانمان ندهند مگر آن كه پيامبر را به آنان بسپاريم تا او را بكشند و ما از ايشان جز از موسم حجّى تا موسم ديگر امان نداشتيم ( و امان فقط منحصر به ايّام حجّ بود ) ، پس خداوند ما را بر حمايت از او و دفاع از حريم و نگه‌داشت حرمت او و نگهبانى از او ، با شمشيرهاى خود در تمام ساعات هولناك شبانه روز مصمّم داشت .