در روايات آمده است كه فردى را كه شراب خورده بود ، نزد ابوبكر آوردند .
خود وى اقرار به شرب خمر مىكرد ، امّا مىگفت : من زمانى كه اسلام آوردم در ميان افرادى بودم كه شراب را حلال مىدانسته و آن را مىنوشيدند و اطّلاعى از حرمت آن نداشتم . ابو بكر و عمر از حكم در اين قضيّه عاجز ماندند و سراغ اميرالمؤمنين على ( ع ) رفتند . آن حضرت وقتى قضيّه را شنيدند ، فرمودند : فردى را همراه او در ميان مهاجرين و انصار بفرستيد كه اعلام كند : هر كسى بر اين شخص آيهء تحريم شراب را خوانده است ، شهادت دهد . اگر كسى شهادت نداد ، هيچ مجازاتى بر او نيست . آنها نيز همين كار را انجام دادند ، امّا كسى شهادت
نداد ؛ لذا آن فرد را آزاد كردند . بعد از اين جريان ، سلمان فارسى به اميرالمؤمنين ( ع ) عرض كرد : آنان را ارشاد كرديد . امام در جواب فرمودند : تنها خواستم تأكيدى دوباره بر اين آيه در مورد خودم و آنان داشته باشم و آيهء فوق را تلاوت نمودند . « 1 »
حضرت على ( ع ) ، امير مؤمنان
از ديگر فضائل آن حضرت همين عنوان معروف « اميرالمؤمنين » است كه مختص به ايشان است . پيامبراكرم ( ص ) در روايتى مىفرمايند :
« لَمَّا أُسْرِىَ بِى إِلَى السَّمَاءِ كُنْتُ مِنْ رَبِّى كَقَابِ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى فَأَوْحَى إِلَىَّ رَبِّى مَا أَوْحَى ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ اقْرَأْ عَلِىِّ بْنِ أَبِى طَالِبٍ أ
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 7 ، ص 249 .