شايان ذكر است كه پيامبراكرم ( ص ) اين روايتها آن را در روزگارى مىفرمودند كه بيشتر مسلمانان به سختى مىتوانستند معاش خود را فراهم كنند و برخى با زحمت و رنج فراوان يك وعده غذا در شبانه روز تهيه مىكردند . بيان اين روايتها براى آن است كه مسلمانان در چنين شرايط سختى هم ، به فكر ديگران باشند . در اسلام خود خواهى ، خودمحورى و خود نگرى وجود ندارد و اين خصوصيات با مسلمانى سازگار نيست ؛ حضرت على ( ع ) مىفرمايند :
« إِنَّ اللهَ يُحِبُّ المَرءَ المُسلِمَ الَّذِى يُحِبُّ لِأخِيهِ مَا يُحِبُّ لِنَفسِهِ وَ يَكرَهُ لَهُ مَا يَكرَهُ لِنَفسِهِ » « 1 »
همانا خداوند مسلمانى را دوست دارد كه آنچه براى خود دوست دارد ، براى برادرش هم مىپسندد و آنچه را براى خود ناخوش دارد ، براى او هم نمىپسندد .
به راستى اگر همهء مسلمانان اين خصوصيّت و ويژگى اخلاقى را در خود بهوجود آورند ، پديدههاى ناپسندى چون رباخوارى ، گرانفروشى ، رشوهخوارى و ساير گناهان از جامعه رخت بر مىبندد .
اجراى قانون مواسات در اسلام بسيار اهميت دارد . شايد بيش از هزار روايت و صدها آيه دربارهء اجراى قانون وارد شده است . زكات كه در قرآن كريم آمده است ، يكى از مصداقهاى قانون مواسات است .
يكى از سورههاى قرآن كه قانون مواسات در آن به خوبى بيان شده است ، سورهء ماعون است . خداوند در اين سوره مىفرمايد :
هامش
( 1 ) وسائل الشيعة ، ج 12 ، ص 212