4 - 7 قانون مواسات در اسلام
« مواسات » در لغت به معنى كمك كردن به يكديگر است . در اسلام به اندازهاى دربارهء مواسات تأكيد شده كه مىتوان آن را به عنوان يك قانون اخلاقى معرفى كرد . لغت مواسات در قرآن به كار نرفته است ، ليكن مفهوم آن در مواضع مختلف مطرح شده و مورد تأكيد قرار گرفته است . يكى از موارد مواسات ، كمك مالى به يكديگر است . اين مفهوم با واژههاى « انفاق » و « ماعون » در قرآن ذكر شده است . در سورهء طلاق آمده است :
لِيُنفِق ذُوسَعَة مِن سَعَتِهِ وَ مَن قُدِرَ عَلَيهِ رِزقُهُ فَليُنفِق مِمَّا آتَاهُ اللهُ لَا يُكَلّفُ اللهُ نَفسًا إِلّا مَا آتَاهَا سَيَجعَلُ اللهُ بَعدَ عُسرٍ يُسراً
« 1 » هر مالدارى از مال خود نفقه دهد و كسى كه تنگدست باشد ، از هر چه خدا به او داده است نفقه دهد . خداوند هيچ كس را مكلف نمىسازد ، مگر به آن اندازهاى كه به او داده است و به زودى خدا پس از سختى آسانى پيش مىآورد .
هر چند اين آيه دربارهء پرداخت نفقه از سوى كسى است كه همسر خود را طلاق داده است و بايد در ايام عده ، نفقهء همسر و فرزندان خود را بپردازد ، ليكن بعيد نيست كه جنبهء كلى داشته و به همهء موارد انفاق اشاره داشته باشد . در اين صورت ، هر مسلمانى بايد به اندازهء توانايىاش در راه خداوند انفاق كند . دستور انفاق منحصر به توانگران نيست ، به همهء امت اسلامى مربوط مىشود . حتى آن كسانى كه تنگدست هستند نيز بايد به فكر افراد تنگدستتر از خود باشند و به اندازهء توانايى خود انفاق كنند . امام صادق ( ع ) مىفرمايند : « اگر كسى نمىتواند
هامش
( 1 ) طلاق / 7