تخطي إلى المحتوى الرئيسي

اسلام، آيين رستگارى (فارسى) — صفحة 191

مساهمون:

ص١٩١
شيخ محمود شبسترى ( قدس‌سره ) چه نيكو گفته است : نپندارى كه روزه بسته كام است ز من بشنو كه تا گويم كدام است كه پرهيزد ز نمّامى و غيبت ز گفتار دروغ و مكر و ريبت ز بد ديده فراگير و فرو پوش مكن غيبت و گر كردند منيوش ز هر چه كار بد ، يكسر حذر كن چو ديدى بد ، چو باد از وى گذر كن « 1 » امام باقر ( ع ) فرمودند : « روزى رسول خدا ( ص ) زنى روزه‌دار را ديد كه به كنيز خود دشنام مىداد . پس رسول خدا ( ص ) فرمودند كه طعام بياورند و سپس به آن زن فرمودند : طعام بخور ! آن زن گفت : اى رسول خدا ! چگونه طعام بخورم در حالىكه روزه‌دار هستم . حضرت رسول ( ص ) فرمودند : آيا روزه‌دارى و به كنيز خود دشنام مىدهى ؟ روزه تنها خوددارى از خوراك و نوشيدن نيست . به درستى كه خداوند روزه را حجابى در برابر كارهاى زشت و گفتارهاى ناروا قرار داده است ، زيرا اين‌گونه كارها نيز روزه را باطل مىكنند . چه اندك‌اند روزه‌داران و چه بسيارند گرسنگان . » « 2 » از نظر علماى اخلاق اگر روزه‌دارى دروغ بگويد يا غيبت كند و به عيبجويى از مسلمانان بپردازد ، روزهء او صحيح نيست و نمىتواند هنگام افطار به خداوند متعال عرض كند كه خدايا براى تو روزه گرفتم و با روزى تو افطار مىكنم . چنين روزه‌اى از نظر اخلاقى پذيرفتنى نيست ، هر چند ممكن است از نظر فقهى صحيح باشد و قضا و كفاره هم نداشته باشد . ز من بشنو رها كن لعب و طيبت دهان خود بشوى از لغو و غيبت
هامش
( 1 ) كنز الحقايق ، ص 89 ( 2 ) بحارالانوار ، ج 96 ، ص 293