ج ) چون پيامبر گرامى ( ص ) و اهلبيت ( ع ) در اين دنيا هدايتگر مردم بودهاند ، در آخرت نيز اين هدايتگرى باقى است ، از اين جهت عالمان دين و كسانى كه موجب هدايت ديگران شدهاند نيز مىتوانند شفاعت كنند . هر كسى در اين دنيا هدايتش بيشتر باشد ، در آخرت شفاعتش بيشتر خواهد بود ، بنابر اين افرادى همانند پيامبر ( ص ) و معصومين ( ع ) بيشتر از ديگران شفاعت مىكنند . خلاصهء كلام اينكه امامت و هدايت در دنيا ، امامت و هدايت در آخرت نيز هست :
يَومَ نَدْعُوا كُلَّ اناسٍ بإمامِهمْ فَمَنْ اوتىَ كتابَهُ بيَمينه فاولئكَ يَقْرَءُونَ كتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتيلًا وَ مَنْ كانَ فى هذه اعْمى فَهُوَ فى الآخرَة اعْمى وَ اضَلُّ سَبِيلًا
« 1 » روزى كه هر گروهى را با پيشوايشان مىخوانيم ، كسانى كه نامه عملشان به دست راستشان داده مىشود آن را مىخوانند و به اندازه رشته شكاف هسته خرمايى به آنان ستم نمىشود ، امّا كسى كه در اين جهان ( از ديدن حقّ ) نابيناست در آخرت نيز نابينا و گمراهتر است .
د ) واسطهگرى و شفاعت ، اگر حقّى را باطل يا باطلى را حقّ نكند ، امرى عقلايى است و قرآن شريف آن را نيكو شمرده و بلكه در برخى موارد به انجام آن امر فرموده است :
إِنَّمَا الْمُؤْمنُونَ اخْوَة فَاصْلِحُوا بَيْنَ اخَوَيْكُمْ
« 2 » مؤمنان برادر يكديگرند پس دو ( گروه ) برادر خود را صلح و آشتى دهيد .
همانگونه كه در آيهء فوق مردم به واسطهء مصلح عفو مىشوند ، خداى متعال نيز در روز رستاخيز به واسطهء تقرّب شفيع در نزد او ، گناهكار لايق عفوى را كه
هامش
( 1 ) اسراء / 72 - 71
( 2 ) حجرات / 10