5 - 7 شفاعت
اگرچه بحث « شفاعت » در ميان شيعه و سنّى ، از بحثهاى پر گفتگو بوده است ، امّا ترديدى نيست كه در عالم قيامت امرى با عنوان « شفاعت » وجود دارد ، به اين معنى كه افرادى مانند پيامبر گرامى اسلام ( ص ) و اهل بيت آن حضرت ( ع ) ، از خداوند متعال ، آمرزش بعضى از گناه كاران را مىطلبند و خداى متعال دعوت ايشان را اجابت مىكند و آن گنهكاران را مورد آمرزش و رحمت خود قرار مىدهد .
شفاعت به اعتقاد شيعه ، يك امر ضرورى است و در خصوص آن ، علاوه بر وجود روايات متواتر و فراوان از پيامبر گرامى ( ص ) و ائمّه طاهرين ( ع ) ، آيات متعدّدى در قرآن شريف وجود دارد و حتّى از برخى آيات شريفه استفاده مىشود كه اصل وجود شفاعت امرى مسلّم و مفروغٌعنه است ، به پارهاى از اين آيات اشاره مىكنيم :
مَنْ ذَا الَّذى يَشْفَعُ عنْدَهُ الّا باذْنه
« 1 » كيست كه در نزد او ، جز به فرمان او شفاعت كند ؟
وَ لا يَشْفَعُونَ الّا لمَن ارْتَضى
« 2 » و جز براى كسى كه ( خدا ) رضايت دهد ، شفاعت نمىكنند .
لا يَمْلكُونَ الشَّفاعَة الّا مَن اتَّخَذَ عنْدَ الرَّحْمن عَهْداً
« 3 » آنان مالك شفاعت نيستند ، مگر كسى كه نزد خداوند رحمن عهد و پيمانى دارد .
هامش
( 1 ) بقره / 255
( 2 ) انبياء / 28
( 3 ) مريم / 87