ج ) برهان خلقت
نوزاد در رحم مادر ، داراى چشم ، گوش ، زبان ، جهاز هاضمه ، قلب و بسيارى اعضاء ديگر است ، ولى اين اعضاى برونى و درونى براى او در شكم مادر ، فايدهء كاملى ندارند ؛ بنابراين ، وجود اعضا و جوارح دليل روشنى است بر اينكه نوزاد براى رحم مادر خلق نشده است و شكم مادر براى او تنها جاى پرورش ابتدايى و رسيدن به كمال براى حضور در ظرفى ديگر است . او را در مكانى تنگ و تاريك و پر رنج قرار دادهاند تا براى زندگى در جهانى كه بتواند از اين اعضا استفاده كند ، آماده شود .
پس از تولّد و استفاده از اين ابزار معلوم مىشود كه چيزهاى ديگرى نيز هست كه در اين جهان امكان رسيدن به آنها نيست ، مثل زندگى ابدى و بدون رنج ، شادىهاى بدون غم ، ارضاى غريزههاى انسانى بدون ملامت و بدون سرخوردگى و بدون تبعات ، سلامتى بدون مرض ، جوانى بدون پيرى ، قوّت بدون ضعف ، رسيدن به معنويّات ، رفع جهل و عجز ، كنار رفتن حجابهاى ظلمانى ، يقين مطلق ، مدينهء فاضله ، محيطى كه در آن رذالت ، حسد ، كينه و تكبّر وجود نداشته نباشد ، محيطى بدون ظلم و معصيت كه عدالت و اطاعت الهى در آن حكمفرما باشد و . . . آرى ، اين آرزوها ، آرمانها و اميدهاى واقعى انسان است كه رسيدن به آن در اين دنيا ممكن نيست ؛ زيرا اين جهان ، جهان آلودگى است ، جهان اصطكاك و فساد است .
وقتى خداوند متعال فرشتگان را از ارادهء خود بر خلقت آدم آگاه كرد ، فرشتگان گفتند : آيا مىخواهى كسى را خلق كنى كه خونريزى و فساد لازمهء وجود اوست ؟
اسلام، آيين رستگارى (فارسى) — صفحة 100
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٠٠