ذات نايافته از هستى بخش * كى تواند كه شود هستى بخش
خداوند مىفرمايد :
« وَلِلّهِ الْاسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها » .
« 1 » « براى خدا نامهاى نيك است پس خدا را با آن نامها بخوانيد » .
فصل ششم : صفات ذات و صفات فعل
صفات پروردگار متعال ، از يك جهت به دو قسم تقسيم مىشود : « صفات ذات » و « صفات فعل » .
مقصود از صفات ذات ، صفاتى است كه در توصيف خداوند به آنها ، به چيز ديگرى نياز نيست ، مانند قدرت ، علم و حيات .
و مقصود از صفات فعل ، صفاتى است كه در توصيف خداوند به آنها به چيز ديگرى نياز است ، مانند خالقيّت و رازقيّت ، زيرا تا فعلى به نام « خلقت » و « روزى دادن » از خداوند صادر نشود ، نمىتوان او را « خالق » و « رازق » ناميد .
البتّه همهء صفات فعل نيز از ذات و كمالات ذاتى خداوند متعال سرچشمه مىگيرد و به عبارت ديگر صفات فعل ، افعال پروردگار متعال هستند نه صفات او ، ولى آن افعال از « ذات مستجمع جميع صفات كماليّه » نشأت و سرچشمه مىگيرد ، بنابراين همهء صفات خداوند به طور عينيّت و بساطت در ذات او موجود است و كليّهء آنها صفات ذاتيّهاند ولى افعالى كه از او همانند رحمت ، رزق ، خلقت ، مغفرت و . . . صادر مىشود در اصطلاح ، صفات فعل مىنامند .
فصل هفتم : صفات جمال و صفات جلال
در اصطلاح علم كلام و اعتقادات ، صفات خداوند را در يك تقسيم بندى ديگر به « صفات جمال » و « جلال » يا « صفات ثبوتى » و « صفات سلبى » نيز تقسيم نمودهاند .
مراد از صفات جمال ، صفاتى است كه در ذات اقدس الهى به عينيّت موجود است ، مانند علم ،
هامش
( 1 ) - اعراف / 180 .