تهمت
مسأله 88 - از گناهان كبيره در اسلام تهمت است ، و معناى آن اين است كه عيبى را به كسى نسبت دهد كه آن عيب را نداشته باشد ، بلكه اگر عيب هم نباشد ولى او راضى به آن نسبت نباشد باز تهمت و حرام است ، و اگر راضى باشد گرچه تهمت نيست ولى دروغ و حرام است نظير تملّقها و تعريفهاى بى جا ، و قرآن شريف تهمت را در حدّ كفر مىداند :
« انَّما يَفْتَرِى الْكَذِبَ الَّذينَ لا يُؤْمِنُون باياتِ اللَّه » .
« 1 » « تنها كسانى دروغپردازى مىكنند كه به آيات خدا ايمان ندارند » .
مسأله 89 - تهمت اقسام و مراتبى دارد :
الف ) افترا بر خدا و پيامبران و اوصياى گرامى صلوات اللَّه عليهم اجمعين و قرآن شريف اين قسم افترا و تهمت را بالاترين ظلمها مىداند :
« وَ مَنْ اظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ الْكَذِب » .
« 2 » « و چه كسى ستمگرتر از آن كس كه به خدا دروغ مىبندد ؟ » .
ب ) افتراى زنا به زنها و مردان پاكدامن كه اين افترا و تهمت علاوه بر گناه بزرگى كه دارد اگر منجر به دادگاه شود حاكم اسلامى بايد او را حدّ قذف كه هشتاد تازيانه است بزند .
ج ) افتراى و تهمت به افرادى كه تهمت به آنان موجب تضعيف دين مىشود نظير تهمت به علما و افرادى كه وابسته به دين مىباشند كه گناه اين قسم تهمت مضاعف و نظير افترا بر خدا و پيامبر و ائمهء طاهرين است .
د ) افترا و تهمت به افراد معمولى ، كه اين قسم تهمت گرچه گناه مضاعف ندارد ولى در روايات آمده است كه در روز قيامت آن تهمت زننده را بر روى چركها و خونها نگاه مىدارند تا مردم از حساب فارغ شوند سپس او را به جهنم مىبرند .
مسأله 90 - اگر كسى تهمت به كسى زده باشد و او مطلع شده باشد بايد او را راضى كند تا توبهء او
هامش
( 1 ) - نحل / 105 .
( 2 ) - صف / 7 .