مسأله 86 - اگر تند خويى از ملكه و يا از زبان بد سرچشمه نگيرد ، در صورتى كه ملازم با گناهى باشد نظير غيبت يا سرزنش يا آزرده خاطر نمودن شخصى و يا سردكردن محيط خانه و مانند اينها ، حرام است ، و اگر ملازم با هيچ گناهى نباشد نظير كسى كه اعصاب او ضعيف است و با تندى حرف مىزند ، گرچه حرام نيست ولى سزاوار نيست مؤمن چنين باشد زيرا خوش رويى و خوش زبانى از علامات مؤمن است .
مسأله 87 - اگر مصلحت اهمّى پيش بيايد كه مقدّم بر مفسدهء تند خويى شود ، نظير تندى با فاسق براى نهى از منكر بعد از آن كه تلطّف و مهربانى سودى نداشت ، آن تند خويى جايز بلكه در بعضى از موارد واجب مىشود .
رساله توضيح المسائل (پانزدهم 1389ش) (فارسى) — صفحة 405
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٤٠٥