علاوه بر علم و عدالت ، قدرت رهبرى داشته باشند .
پيشوائى اين گروه به طور كلى در دو قسمت خلاصه مىشود : در بيان احكام و قوانين مذهبى ، و در تدبير جامعهء اسلامى .
قسمت اول علاوه بر اينكه مرجعيت هر متخصص در مسائل تخصصى اش از مطالب مسلم عقلى و عقلائى است ، در آيات و روايات ما هم سفارش شده است : در قرآن كريم توصيه مىشود آنها كه نمىدانند بايد به دانايان رجوع كنند « 1 » پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بارها مىفرمود : دو چيز گرانبها در ميان شما مىگذارم : قرآن و عترت :
اهلبيت عليهم السلام . اگر به اين دو تمسك بجوئيد هرگز گمراه نخواهيد شد . و ما مىدانيم كه تمسك به قرآن و اهلبيت عليهم السلام فهم مطالب آنها و عمل به آنهاست ، فهم مطالب اين دو براى متخصصين مستقيما و براى غير متخصصين به وسيله متخصصين انجام مىشود .
امام صادق عليه السلام هم به ابان بن تغلب مىفرمود : در مسجد بنشين و براى مردم فتوى بده .
و روايات بسيار ديگر كه دلالت بر رجوع به فقها دارد .
در قسمت دوم هم اولا روشن است كه دين جامع اسلام براى حكومت دوران غيبت ائمة چون زمانى موسى جعفر عليه السلام و امام صادق عليه السلام و امام عسكرى عليه السلام ( كه در زندان و تبعيد و بالاخره از مردم غائب بودند ) و امام زمان عليه السلام كه غيبت طولانى دارد برنامهاى دارد ، و با دقت در قرآن كريم كه ملاك رهبرى را علم و قدرت مىداند ؛ « زاده بسطة فى العلم و الجسم » ، معلوم مىشود كه حتما بايد به دست فقهاء
هامش
( 1 ) - « فاسئلو اهل الذكر كنتم لا تعلمون » سوره نحل ، آيه 43